Gece gece canım çekti, olsada yesem içimde olsaydı, çok mutlu olurdum dediğiniz şey nedir?

Gece gece canımın çektiği şeylerin başında, çocukluktan kalma bir alışkanlıkla, sıcak bir sütlaç gelir. Hele fırınlanmış, üzeri hafif yanık ve tarçınla süslenmişse… Ama açık söylemek gerekirse, ben Ramazan ayı sahur vakti dışında gece yemek yememeye dikkat ederim. Çünkü bedenimin düzenine, sindirimime önem veririm. Yine de bazen sadece kokusu ya da bir anı tetikler bu istekleri.

Eskiden annem gece nöbette çalıştığında, eve geldiğinde bir tabak sütlaç bırakırdı. Sabah uyanınca ilk işim buzdolabına koşmaktı. O anın heyecanı, hâlâ içimde bir yerlerde canlıdır. Belki de o yüzden gece canım çekse de yemesem bile hayal etmek bile yetiyor mutlu olmama. Yani sadece fiziksel açlık değil, bazen ruhun da tatlıya ihtiyacı olur.

Gece acıkanlar beni iyi anlar. Ama nefsime hâkim olmayı da bir erdem sayarım. Zira insan her istediğini hemen tatmamalı bence. Beklemek, sabretmek… Bunlar da tatminin bir başka yoludur. Ama şu an biri çıksa, "Sütlaç getirdim!" dese, gülümseyerek bir kaşık alır, ardından dua ederdim: "Ne güzel bir an, Rabbim şükürler olsun."