Bir salatada sizin için hangi yiyecekler olmalı?

Ne sadece yeşil yaprakların sönüklüğüne teslim, ne de fazla gösterişli. Dengeli. Gerçek. Tabağın dibinde iyi bir yeşillik yatar. Ama öyle marketten alınmış sıradan marul değil, doğadan gelen bir şey gibi: roka mesela. Hafif acı. Diş geçirince dilin kenarında kalıyor ya, işte o kalıcılık hoşuma gider. Hayat da öyle zaten, her şey tatlı olursa anlamı kaybolur. Sonra bir yumuşaklık gelir; avokado gibi. Sessizdir, çok konuşmaz ama oradadır. Güven verir. Salatanın ortasında bir nevi denge unsurudur. Onun hemen yanında biraz ezine peyniri olmalı. Çünkü sertlikle yumuşağın yan yana gelmesinde bir anlam var. Aşk gibi. Bazen kırarsın, bazen sararsın. Üzerine biraz limon sıkarım. Asit… çünkü gerçekler olmadan hiçbir tat oturmaz. Hayatta da öyle değil midir? Bazen bir cümle, bir gerçekle yüzleşme… ağzını buruşturur ama temizler içini. Son bir dokunuş: Birkaç ceviz tanesi. Çünkü hiçbir şey sadece bugünden ibaret değildir. Ceviz, geçmiş gibi… yılların içinden süzülüp gelmiş. Kırılması zor, ama içi yumuşacık. Salatam sessiz ama dolu olurdu. Kimi yerinde düşünceli, kimi yerinde neşeli. Ama her lokmasında bir "ben" olurdu. Çünkü bence salata, sadece karışık bir tabak değil; insanın ruhunun tabağa dökülmüş hâlidir bazen.