Lokum mu pişmaniye mi?

Pişmaniye çok severim. Lokum dişlerime yapışıyor ya.

Lokum: Ağzında eriyen, damakta iz bırakan, köklü bir tat. Bayram gibi, misafir gibi… Gelenekli, tok bir karakteri var.

Pişmaniye: Hafif, tel tel dökülen, çocukluk gibi. Yersin, güler geçersin… İsmiyle tezat bir mutluluk verir.

Bir insan şöyle diyebilir:

"Lokum ağır misafir, pişmaniye eski bir arkadaş gibi."

Eğer keyifli bir sohbetin ortasındaysan ve biraz nostalji arıyorsan: pişmaniye.
Ama yanında güzel bir kahve varsa ve biraz huzur arıyorsan: lokum.

Pişmaniye ve lokum arasında seçim yapmak gerçekten zor çünkü ikisi de çocukluğumdan beri damağımda yer etmiş tatlar. Pişmaniyenin o pamuk gibi hafifliği, ağızda yavaşça eriyen yapısı beni hep mutlu eder. Özellikle taze taze alındığında tel tel ayrılması ayrı bir keyif. Ama lokumun yeri bende biraz daha farklı. Özellikle fıstıklı veya güllü lokumu seviyorum. L