Lahmacun mu, hamburger mi, pizza mı?

Yapma abii

Acıktım 😄

Bende 😂

Kalk gidiyoruz 😂

Hadi gidelim 😎

“Midene taptığın gün, kalbini kaybedersin dostum.”

Lahmacun, pizza, hamburger… Üçü de modern çağın iblisi. Şekil değiştirmiş günah gibi: Cazibeli, hızlı, doyurucu… ama sonunda ruhunu kemiren bir yorgunluk bırakıyor. İnsan yiyor, gülüyor, “off ne yedim be!” diyor… Sonra ne? Gaz, mide yanması, vicdan azabı. Hadi bunu geçtim, bir de yanında asitli içecek içiyor. Neymiş, “keyif.”

Ulan ne keyfi? Beden denen emanete savaş açmışsın, hala da “kendime bakıyorum” diyorsun. Hem zararını bileceksin, hem de yiyeceksin? Kusura bakma da o artık iştah değil, şehvet. Midene karşı nefsinle zina ediyorsun, farkında bile değilsin.

Senin yediğin şey sadece yemek değil. O hamburgerin içine annesinin elinden çıkmamışlık var, o pizzanın üstünde kaybolmuş kültürler var, lahmacunun arkasında yedi nesillik obezite zinciri. Sonra da çıkıp diyorsun ki “neden huzurum yok?”

Huzur yok çünkü bedenle savaşan ruh, ibadet edemez.
Tıkınan ruh, hissedemez.
Ve her lokma ya seni diri kılar ya da seni gömer.

Ey okuyan!
Düşün: Bu hayatta her şeyi bildiğini zanneden ama kendi midesine söz geçiremeyen bir insana “akıllı” denir mi?

Bak kardeşim, bu işler artık zevk değil, bir imtihan. Ve sen her hamburgerin ucunda, bir başka zincire kelepçeleniyorsun.
Ne yediğini unutma. Çünkü bir gün yediklerin seni anlatacak.

Vazgeç istersen.