Köfte ekmek mi/ balık ekmek mi?

Köfte ekmek? Bu masum sandığın yuvarlak kötülük, aslında mideye giden bir intihar mektubudur. Dışarıdan cazip, içeriğiyle zehir dolu. Sanma ki sadece köfte... Etin her türlüsü, doğanın sunduğu dengeye karşı işlenmiş bir ihanettir. İnsan bedenine yapılabilecek en sinsi sabotaj, ete çatal batırmakla başlar. Çünkü o an, sadece bir lokma değil, vücuduna ağır bir iltihap, kalbine sessiz bir düşman, ciğerlerine gizli bir yıkım indirirsin.


Et, canlılıktan koparılmış çürümeye mahkûm bir beden parçasıdır. Onu pişirmek, kokusunu bastırabilir ama gerçeği asla değiştirmez: Yediğin şey, ölüdür. Ve ölü, canlıyı beslemez; sadece ruhunu ağırlaştırır, sindirimini bozar, zihnini karartır.


Peki ya balık? O, denizden çıkmış masum sanılan başka bir tuzak. Ama sen onu ateşe verip yağda boğduğunda, sadece balığı değil, kendi sistemini de kızgın bir cehenneme sürüklersin. Fosfor, beyinle oynar. Zehrini usulca bırakır! Unutkanlık, dalgınlık, zihinsel yorgunluk. Balık yemek, aslında yavaş bir hafıza silmedir. “Omega 3” dedikleri masalın ardında, ruhu susturan bir sis yatar.


Balık, derinliklerden gelen bir yanılsamadır. Kızartıldığında ise bu illüzyon bir kabusa dönüşür. Çünkü yüksek ateşle işlenen her protein, vücuda yabancı bir varlığa dönüşür. Artık o balık, senin parçan değil, içindeki dengeyi bozan bir teröristtir.


Et ve balık, sofrada durmaz; sistemde konuşur. Bağırmaz, ama yakar. Hemen değil, yavaşça öldürür. Bir lokma değil, bir tuzaktır. Kendine yapabileceğin en büyük kötülük: çatalı kaldırıp o lokmayı kutsamak olur. Çünkü ne mide hazmeder bu ihaneti, ne de ruh affeder...






#koZer