İşin ucunda tonlarca para ödülü de olsa asla yemem yiyemem dediğiniz bir yemek var mı?

Kesinlikle var! Para, her ne kadar kulağa cazip gelse de bazı yemekler var ki… midem değil, ruh hâlim bile “hayır” der. Tonlarca para da verseler, ağzıma koyamam.

Mesela ve bu gerçekten içten söylüyorum beyin, kelle paça ve böcek türü şeyler. Beyin kısmı özellikle… o yumuşacık, jöle gibi dokusu, o koku… daha tabağa yaklaşırken bile içimde bir tedirginlik oluşuyor. Bir de bazı insanlar o yemeği yerken keyif alıyor ya, onu gördükçe daha da uzaklaşıyorum. 😅

Kelle paça da ayrı bir mesele. Evet, bazıları “şifa deposu” diyor ama ben her kaşıkta içimden bir ses “bu olmamalıydı” diyor. O yağlı görüntü, o buhar, o koku… midem hemen isyan eder. Böcek türü şeylere zaten yaklaşmam. Dünyanın en büyük ödülünü verseler bile, o çıtır sesleri duymak, dokusunu hissetmek… yok, o sınır bende çoktan çizildi. Ama komik olan şu: bazı insanlar bunları yerken ben gerçekten merakla izliyorum. “Nasıl yapıyorlar?” diye. Sadece cesaret değil bu; kültürel bir alışkanlık da. Belki ben çocukken bunlarla büyüseydim, bana da normal gelirdi. Ama şimdi düşününce, midemde bir düğüm oluşuyor. bazı yemeklere tiksinti sadece tatla alakalı değil, zihinsel bir engel. Mesela, görüntüsü bile rahatsız ediyorsa, beynin “yeme” komutu veriyor. Kokusu ağır, dokusu garip, ya da sadece “doğal gelmeyen” bir şeyse… ne kadar para koyarsan koy, elim gitmez. Ama işin ilginç yanı şu: bu kadar seçici olmama rağmen, bazen tuhaf karışımları da denerim. Mesela tatlıyla tuzluyu karıştırmayı severim. Karışık zıt tatlar bana keyif verir ama iş organ kısmına geldi mi orada bitiyor macera. Yani özetle, tonlarca para mı? Güzel olurdu tabii ama beyin dolması mı? Teşekkürler, ben su içerim. 🚫💰

Ciğer
Şırdan
Bunları isterse trilyon versinler yemem yiyemem