Arkadaşlar ben napicam ya lütfennnnokuyunnn?

Ailem ablam ve abim bana 4 yıl baktı kpss çalışayım ve atanayim diye. İlk yıl çalıştın olmadı. İkinci sene yl ile olmadı sınava 2 ay varken depresyona girdim duvar seyrettim ben nasıl bu hatayı yaparım diye sonra atama iyi gelince atanirim belki dedim ek atama dedim calismadim şansıma herkes öyle yaptı heralde sıralama iyi geldi bu sefer buna güvendim calismadim. 2 ay kala kontenjanda olmadığımı öğrendim yine depresyona girdim. Nasıl 3 yıldır aynı hatayı yaparım diye. Bu süreçte annem kanser oldu vefat etti babam tekrar evlenme derdinde yılardır bekar olan ablamin yanında kalıyorum ama yoruldum artık diye ağlıyor sürekli. Bi yandan psikolojisi bozuk tembel çalışmayan ben anne vefatı sadece kendini düşünen baba iş güç hala bekar olması kimsenin onu sormamasi... Her gün Allahim bari sen canımı al beni yük olmaktan kurtar diyorum. O da kabul olmuyor. Abim zaten kalp hastası. O da yoruldu. Ozellere başvurdum cevap yok. Kaç yıl oldu tabi mezun olalı tecrübe yok. Annem belki de bunları düşüne düşüne kanser oldu.. heo benim atanmami isterdi. Bu düşünceleri susturamiyorum hep yaptığım hatalar geliyor aklıma. Ablam yoruldum diyor ama babam da bakmıyor. Ablamin suratına bakmaya utanıyorum. Ya heba ettiğim boşa gene yıllarım gençliğim sağlığım en önemlisi potansiyelim... 2 sene sadece 300 kişi çeksem atamıyordum. Şimdi bi de kamuda tasarruf akademi 30 olucam... zorla bakan abla. Sömürüldugumu hissediyorum dedi. O kadar ezildim ki... o kadar haklıydı ki. Maddi manevi çok yiparttim ve bu duru. Hala devam ediyor. Kendi evime gelmek istemiyorum sürekli işte olmak istiyorum dedi bana. Oysa ne kadar severdik birbirimizi... nolur yardım edin psikoloğa vercek param da yok. Uyku bilr uyuyamaz oldum. Yıl içinde gevşek çalış nasıl olursa atanirim diye hayal kur yıl sonu tutuş uyuyama strese gir kilo ver psikoljin bozulsun her sene aynı. Bedel ödeyen aile sokağa atamıyorlar. belki artık atarlar...