Üniversite tercihi, aile?

Ben epeydir takıntılı bir şekilde tıp istiyordum. Ailem bile karşı çıktı, tıpta ne var bu kadar diye. Tıp istiyorsam mezuna kalmam gerekecek. Göze almıştım. Ama bugün kafama dank etti, ben neden tıp için eziyet çekeyim ki? Dayak yiyorlar, kimse korumuyor, verdikleri emekle maaşları örtüşmüyor, haksızlığa uğruyorlar. Aşırı zor çalışma şartları var. Ben de neden kendimi yorayım ki? Diyetisyenliği de seviyorum, çok rahat da giderim. Hatta diyetisyenlikle psikoloji çap yapmayı düşündüm. Aileme söyledim resmen 180 derece döndüler. Bütün sene "kendini kasma kızım, tıp yazmak zorunda değilsin, seçeneklerin var" diyen ailem şimdi "gerekirse mezuna kal ama hayallerinden vazgeçme, sen daha iyisini yaparsın, hedef düşürme" diyorlar ya ben ömrümü mutlu geçiremeyeceğim bir mesleği niye seçiyorum ki? Ne hayali ya? Belki görev başında dayak yiyeceğim ne hayali? Güya umurlarında değildi tıp okumam, ben ne yapsam kabuldü. Öyle değilmiş işte. Bu nasıl bir dönme şeklidir böyle bir şey olabilir mi?