Jack London `un Katıksız Sevgi kitabını çok duygulanarak okumuş ve katıksız sevginin mümkün olmadığını düşünmüştüm taa ki yeğenim doğana kadar. Keşke her sevgi şu kadar masum olsa değil mi?
Fi kitabının giriş cümlesi "30 'lu yaşlarına geldiğinde insanlar arasındaki ilişkinin karşılıklı alışverişe dayalı olduğunu anlamıştı. Can manay " Ama bahsettiğiniz gerçekten sevgidir. Aile en son sigindigimiz kaledir. Yaslandigimiz dağdır. Karşılık beklemez herkes kelimenin tam manasıyla dümdüz sever. Bir beklentisi yoktur. Ayrıca küçük çocukların bir sihirli yeteneği var (ben öyle diyorum) Ne kadar moraliniz bozuk olursa olsun size bakıp birşeyler söylemeye çalışsa agucuk bugucuk o an birşey oluyor sanki moralinizi bozan şey hic olmamış sanki o gün yeniden yasaniyormuş gibi. O kadar sade ki yaşanmamış bir gün kadar merak dolu ve yazdan kalma bir gün kadar sıcak...
Bunla alakalı o kadar çok olay yaşadım ki boşandığım gün kucağımdan inmedi. Normalde çok haraketlidir , o gün sürekli yüzümü okşadı bak yine dugulandım
Küçük çocuklar gerçekten o kadar mahir öyle ki ;duyguları dolaysizca yaşıyorlar. Küçücük parmakları ile yaralarimiza merhem olurcasina hareket etmeleri.. Gerçekten muhteşem bir şey.. Allah sevdiklerinizi yaninizdan ayirmasin hiçbir zaman
Çocuk sevgisi yer yüzünde ki en saf sevgidir ama aynı çocuk büyüdükçe bu sevgisinden de uzaklaşıyor. Bu da dünyanın ne kadar acımasız olduğunu gösteriyor..
Dediğin gibi keşke herkes çocuklar kadar güzel sevebilse.
En İyi Cevaplar