Hiç kimseyle görüşmüyorum arkadaşım yok sanırım sizde de durum böyle mi?

Aynen tam anlamıyla güvendiğim insan yok hep içimde bir şüphe kalıyor ama diğer yandan yalnızlıktan bıktım yani yalnız yalnız nereye kadar diyorum kendime herkes gibi arkadaş çevrem olsun beraber toplanabileceğim insanlar olsun istiyorum da bilmiyorum boş ama istiyo insan işte

Aynen dedigin gibi bazı noktadan sonra çekilmio sadece yakın çevremden yani okul sınıftan felan bir kaç arkadaş edin fazla samimi olmayacak şekilde asla yüz vermiyecegin şekilde

Beni insanlar genelde efendi nazik mülayim tarzında derler hangi iyi aile çoçuğu gibi her zaman efendiyim ama boş konuşan insanlarla anlaşamıyorum nedense ya da cıvık bazı insanlar var işin suyu çıkana kadar saçma sapan konuşuyorlar kafa dengi bir insan bulamadım normalde çok pozitif bir insanım herkesle anlaşırım ama insanların davranışından samimiyetsiz davranışlarını çok rahat fark ediyorum sahte olucağına hiç olmasın diyorum artık

bos konustugunu dusundugun kisilere karsi tavrin nedir pek i?

Onlarla fazla diyalog halinde olmam gerekiyorsa ancak samimiyetsiz davranışlar belli oluyor ya da ben anlıyorum hal hareketlerden sahte samimi olmak bana doğru gelmiyor insanlara yaranmak için gidiyim onlarla konuşayım felan bunlar hep bana yanlış geliyor

ya onlar da senin hakkinda oyle dusunuyorlarsa? samimi olmayan ya sen isen? ve samimiyeti bazi insanlar ozellikle karadenizliler kabalik olarak algiliyorlar. ya sen de oyleysen?

Düşününce bir yandan olabilir ama benim çekingen bir yapım var daha doğrusu herkesle hemen arkadaş olamıyorum güven problemim var buna ragmen yinede karşımdaki şunu yapalım diyorsa yapıyorum karşımdakini üzücek birşey yapmıyorum sadece yakınlaşman zaman alıyor ama çoğu insan bir kere görüyorum daha görmüyorum dostluk samimiyet kurulamadan gidiyor millet bende böyle yalnız kalıyorum malasef