Anne babasını bir türlü memnun edemeyenler burda mı?

Aynı durumdayım. Google a sordum bu konu çıktı. Ne diyeyim arkadaşım. Ben de soruyorum aynı soruyu. Her şeyim ters geliyor. Ne yapsam beğendiremiyorum. İsteklerimi, arzularımı, ihtiyaçlarımı aktardığımda sen zaten vakti zamanında böyle yapmıştın daha neyin nesini istiyor, bekliyorsun diye yanıt alıyorum. Nefes alamıyorum. Derdimi anlatamıyorum. Zaten bebekken incitmişler. Kaçıngan bağlanmam varmış. Kendimle mi uğraşayım bunlarla mı bilemedim. Dahası var da boş ver.

Evim, hayatım ayrı şehirlerde ama ister istemez ziyaret vs. yapmak icap ediyor. Her geldiğimde sürekli bir eleştiri. Güya artık eleştirmiyorlar. Vallahi eleştirmedikleri halleri bu. Düşün google a yazmışım daha. yanağından öpim ne kadar dert etmişsem…

Senin durumun daha da vahim. Bir de bunlarla yaşamak zorundasın. Kendime derman olamıyorum. Durumlar çok farklı ama sana derman olayım istedim, karınca misali... Hanımsın. Kocaya git desem nereden düzgününü bulacaksın. Zaten bana böyle bir tip gelse s. ktir git derim. Anadan babadan kaçıp kocaya sığınanı adamdan saymam. O iş yaş. Git iş bul ayrı eve çık desem zaten iş de seni bekliyordu 20k ücretle…

Bence ikimiz de artık konuşma yolunu kapatmalıyız ailelerimize karşı. Şalter takmalıyız. Onlarla irtibatta iken şalter kaldırılmalı. İplememeliyiz. İrtibat kesilince eski hayata devam. Yani ben bulamadım, başka yolu yok gibi görünüyor.

Umarım mutlu olursun ama her şey algıda bitiyor. İş hayatımdaki sıkıntıları böyle yenmiştim. En jet çalışanlardan biriyim şu anda. Rahatım, keyfim yerinde. Şalter işe yarıyor.

Cahil anne babadır