Hayatımdaki hiçbir şeyden memnun değilim?

Uni mezunu, Türkiye şartlarında ortalama üstü iyi bir işi olan, bekar ama sevgili sahibi, ailesiyle yasayan biriyim

Mutlu bir ailede buyumedim. Annem ve babam hep kavga ederlerdi, ederler. Annem hep sikayet eder babamsa hic konusmaz. Şu an mesela babamla tek kelime etmeden bir gunu hatta gunleri deviriyoruz. Sinirleniyorum onun bu haline ve ben de konuşmuyorum artik onunla. Ama onun derdi annem aslında o yuzden konusmuyor. Her neyse annemle iletisime bakacak olursak o da eksik. Annem dinlemeyi bilmez. Ben hep derstir vsdir oyle bilinirim sulalede annem de dertlerimin yalnizca teknik seyler oldugunu sanir. Hic derine inmez. Mesela kendimi neden olumune yalniz hissettigimi, ozguvensiz oldugumu sorgulamaz. Yuzeysel bir hayat iliskisi iste. Kardeslerimle de iletisim yok

Ailede hic iyi bir sey yok mu. Var. Yegenlerim. Iki tane. Sevgiden ote. Hele biri var ki onla aramizdaki bag farklı. Onda kendimi goruyorum. Ilerde benim kadar mutsuz olacagini dusunup korkuyorum.

Cocuklugumu azcik hatirliyorum. Kuzenlerimle bir araya geldigim gunlerde sessizce oturdugumu hatirliyorum. Benden buyuklerdi ve niye bilmem sessiz kalirdim. Bu yuzden butun aile beni sessiz bilir.
Ve herkes aslinda

Hic arkadasim yok gercek manada
Yalnizim
Kendimi iyi ifade edemem. Konusmam etkili degildir. Cok heycanliyim
Toplum icinde konusamam cunku
Cok zeki idim Artik kullanmaya kullanmaya koreldi.
Ne kitap okurum Ne film izlerim Hobim yok
Hicbir uzmanlik alanim yok ot gibi gecirdim uniyi
Insan biriktiremedim
Hep dertlerimi dusundum
Insanlari sevmiyorum. Anlasamiyorum
Onlarda beni sevmiyor
Ozguven de yoktu
Sevgilim var. Hayatimin merkezine koymusum. Beni kisitlamaya calisan ve izin verdigim biri. Ama onu seviyorum da sevmiyorum da emin oalamadigim biri. Evlenemiyoruz bu yuzden

Hayatimda hicbir sey beni mutlu etmiyor Param var ama tutkularim yok ve cok yalnizim. Saglik mi şükür ama turp gibi de sayilmam.

Basimi alip gitmek istiyorum. Tek basima bir yere. Nasil degistircem bu hayati bilemiyorum