OKB hastası kız kardeşime nasıl davranmalıyım?

öncelikle geçmiş olsun.hastalıkla ilgili yaşamadım ama psikolog yakın bir arkadaşımla uzun uzadıya çoğu zaman konuştuğumuz bir hastalıktı bu.annemde bir dönem bu tarz bir olaydan korktuk bizde ama sanıyorum ve umarım şuan iyi bilemiyoruz.neyse

tabi bunu benim değil doktorunun söylemesi daha mantıklı olacaktır ama,onu mutlu etmeyi denemek yerine ona olmayan dünya dışında birşey vermeseniz sadece normal davransanız hassasiyetinizi azaltsanız ona karşı daha iyi olmaz mı ?

çünkü hastalığını kabul etmiyorsa sizde hastaymış gibi davranırsanız daha geri tepmez mi.belkide hasta değilsin gibi davranıp gizlice onu kontrol etmeye çalışsanız.yani ailen 2nize eşit davransa.ve ilaçları kullanması içinde sanırım doktoruyla konuşmalarısınız.

birde birşey sormak istiyorum cevap verirsen sevinirim basitte anlatabilirsin ayrıntı vermek istemezsen ne gibi takıntıları oluyor kardeşinin ?

Kardeşin yemek yiyebiliyormu istediği her yemeği yani,konuşabiliyor mu?sana bir kez de olsa abla dediğini duydun mu? kendisine bakabiliyor mu?ihtiyaçlarını karşılayabiliyor mu?evet kardeşin bunları yapıyor.senin yapacağın teş şey ona sevgi ilgi göstermek gerekli tedaviyi alması için elinden geleni yapmak.çünkü emin ol senin kardeşinden çok daha kötüleri var.Benim kardeşim zihinsel engelli sen masada onunla yemek yerken sen her çeşit yerken o tek bir şey yiyebiliyor,sen gezip tozarken o tüm gün evde dünyadan bir haber yaşıyor konuşmuyor kendisine bakamıyor.bana bir kez abla demesi için ömrümün geri kalanını verirdim.en önemlisi senden sonra o kardeşine ne olacak korkusu yok.neyse canım haline şükret.geçmiş olsun.

hastalığın içeriğini tam bilmemekle beraber şunları söyleyebilirim. Siz mutlu olsun diye şımartmışsınız; ama çocuklar her zaman sınırları olsun ister. İnan bana hayatının normal olduğunu belli edebilmek için normal davranmak lazım. Ben anneme babama bağırsam çok kızar konuşmazlar benimle mesela. Bu normal olanıdır. Siz de biraz normalleşin.

çocukluğum okb hastası bir anneyle geçti allah sabır versin ne menem bir şey olduğunu çok iyi bilirim. okb hastası birine takıntıları hakkında "yok bir şey sana öyle geliyo" demek hiçbir işe yaramaz. hatırlıyorumda babam devamlı bu tarz şeyler söylerdi bu gibi yaklaşımlarda hasta dahada gerginleşir ve kendisinin anlaşılmadığını düşünür güven vermen gerekiyo hem seni dinlemesi iççin aranızdaki ilişkiyi sağlamlaştırmak için. sabırlı ol ve şefkatli davran inan buna çok ihtiyacı var güzel dille farkında olmasını sağlamalısın.evde huzurlu bir ortam sağlamalısınız bir şekilde işlerin dahada sarpa sarmasını istemiyosanız geçmiş olsun :/

ergenlik dönemini ağır geçiren 2 kardeşim var ikiside ilaçların esiri oldu diyebilirim. onlar iyileşmek için hastalıklarını kabul edip ilaç kullnmaya başladılar ancak küçük kız kardeşim tedaviye adepte olana kadar bize çok çektirdi. şu an ilaç kullanmasına karşın hala bazı takıntıları var. çok içine kapanık ve başkalrı ile konuşmaktan kendi başına bir yere gitmekten çok korkuyor. kardeşini ilaçlarına alıştırmanız gerek bir başla bir bırak olmaz ilaçlarda zaten ilaç etkisni 1 senede falan gösterir bir baş ağrısı mide ağrısı gibi değidir. ailene karşı sergilediği tavırları dikkate almayın oda bilerek yapmıyor kendi iradesi dışında. ama fazlada yüz vermeyin. çok geçmiş olsun allah yardımcınız olsun

AİLE VE ARKADAŞLARA DÜŞEN GÖREVLER

OKB’li hastalar sıklıkla takıntılı düşünce ve davranışları çevredekiler tarafından fark edildiğinde, öğrenildiğinde nasıl karşılanacakları, ile ilgili endişe yaşarlar. Çoğu hasta ayıplanacağı, dalga geçileceği, küçük düşürülebileceği düşüncesi ile hissettiklerini paylaşmaktan ya da açığa vurmaktan kaçınır. Hastalar, damgalanma kaygısı ile tedaviye hastalığın başlamasından çok uzun süre sonra gelebilmektedir. Aile üyeleri ve arkadaşları hastanın zaman zaman çevreye de huzursuzluk verecek düzeye varan takıntılı davranışlarının hastalar tarafından engellenemeyen, karşı koyamadıkları düşüncelerden kaynaklandığını bilmelidir, tedaviye uyum sağlanması konusunda yardımcı olmalıdırlar.

Bana kalırsa önce sebeplerini araştırmak lazım. Çünkü bu rahatsızlıkta çevresel faktörlerin rolü çok fazladır. Bunların başında çok sevdiği birinin ölmesi veya cinsel taciz geldiğini düşünüyorum. Takıntılarını tam olarak bilemiyorum tabiiki ama en önemlisi takıntıları veya korkularıyla yüzleşmesini sağlamaktır. Her hastalıkta olduğu gibi iyileşmek için öncelikle hasta olduğunu kabul etmesi gerekiyor. Bunu kendisi yapamıyorsa öncelikle bir psikologdan yardım alabilirsiniz.

ben mesela şimdi bir grup musafir bize geldi mesela onların yanına gidip hoşgeldin demeye utanıyordum. mesela samimi olduğum kişiler sohbet ediyor kendi aralarında, ben de onların yanına gidip ne dediniz benim hakkımda bir daha de lan söylesene smyle lan gibi kelimeler sarfediyodum benim hakkımda konuştuklarından şüphelenip 'DEDİKODUMU MU YAPIYOsunuz lan ?'' veya ''BANA MI GÜLDÜNÜZ LAN çok mu komik vb. bunları söyleyip kolayca sinirleniyordum hızlı konuşuyordum.kollarımı jiletliyordum. sonra hap içmeye başladım hiç aksatmadan düzenli bir şekilde aradan 5 sene geçti şimdi çok rahatım :))