İnsanın yüreği büyükse çöl kadar, o yüreğin vahası nedir? Nedir senin vahan?

Gönül ister okyanus sen dersin bir bardak su :D Çölümün kuraklığını yetmez o :D

O zaman onda azı değil fazlası vardır :)

Mana insanı olmak önemli evet. Ben artık sadece fiziğimi taşıyorum. O hayali şeyler artık efsane kaldı benim için

:)) yok olmadı işte:)
Ama o vaha gibi bir foto vardı hayalimde, işte deve. Zeytin ağacı falan. Sonra bir gün buldum orayı. Arabistan yarımadasında varmış. Umman'ın Yemene yakın sınır bir yerinde Salalah diye bir yermiş orası. bir gün sanki karşıma çıktı ki, burası sadece hayal değil, bu dünyada var diye. Bende bir gün giderim diye aklımda tuttum.

Ben çok istedim, çok uğraştım, ama bir türlü kismet olmadı, aksine daha Kuzeye gittim İsveçe. Hayalimin tam tersi:)
Ama geçen yıl çoçuklar vardı gel İrana dediler burada sana öyle yer buluruz, bir müddet kalır, kalbini sakinleştirirsin dediler. Yani bir türlü olmadı. Ama yaşlanınca olsa bile bir gün gidicem

Hurma, Zeytin ve Portakal ağaçı benim en sevdiğim 3 ağac. Bu üçünden biri olurum ben.

Aslında bu üç ağacı Gordobada gördüm. İspanya'da. Gordobada Merakeşin kopisi. Merakeşe gitmedim, ama Andalus şehirlerinin aynen Maracco gibi olduğunu biliyorum. Orayada gidicem bir gün. Her gün oradan fotolara bakıyorum

:)) tamam.
Aslında bir zaman Yemene gitmek istedim, özellikle de Adeni görmek istiyordum. Sonralar imkan olmadı ve hangi Arap ülkesine gidicem dediysem, savaş koptu. Yemen'de de hulusiler in savaşı var biliyorsun.
Çoçuklutandı bu Arap ülkelerine sırasıyla seyahet etme arzum. Ama karıştı oralar teker teker

Ben 18 yaşımda küçüklükten arzum olan Mısır'a gitmek istedim okumaya, mümkün olmadı, aynı yılı Suudi Arabistan Kabül etti evraklarımı, ama bu sefer bekar olduğum için Ya kardeş, ya babanla gel, ya da burada evleneceksen gel şartı koşuldu gidemedim. Ondan Sonra İraka olsun dedim. İraka evraklarım hazır oldu, onaylandı, savaş çıktı İrakta. Sonralar durgunluk oldu, yıllar öncede tekrar Mısır dedim savaş, Tunus dedim savaş, Libya'ya bir şirketle anlaştım girmek için savaş, Cezayir olsun ne yapalım dedim savaş zaten oradan başladı. En son Suriye yakın dedim oraya barı gideyim, orada savaş koptu. Şimdi Ürdün ve Lübnandakılar bana : Lütfen buraya gelmeyi arzu etme, savaş istemiyoruz diyorlar şaka karışık:))

2 yıl önce bir Mısırlı gazeteçi arkadaşım vardı, biletini ben alıyorum, Mısır'a gel, hayallerindeki yerleri gez İsgenderiye falan dedi, tamam düşünürüm dedim. Kalp krizi geçirmiş, şimdi haber alamıyorum, yaşıyor mu diye. Geçenlerde oğluna yazdım baban sağ mı diye. Mesajımda filtirleme kutusuna düştüğü için oğlu okumadı henüz

Tamam:)

Hayır tabi ki, de:))
Peki hangi kitabın kadınına benzettin beni?
Kardeşim Drayzerin , Dahi'sine benzetiyor:)) tabi biraz abartmış beni:))
Eski arkadaşlarımda Drayzerin kadınısın diyorlardı:)
Bense kendimi Paulo'nun kadınlarına benzetiyorum :)

evet haklısın.
Ama şuda var. Aynı gelenek ve göreneklere uyan bir toplumun insanlarının hayatları benzer olur. Mesela okurlar, evlenirler, çoçuk doğururlar ve bunun gibi aynı şeyleri yaşayan binlerce insanın hayatları benzer. Bu bakıma benzerlik var derler

Öyle senin dediğin gibi olmak için, toplumun özelliklede toplumdakı kadınların özgürlüğü, eğtimi ve terbiyesi şart. Yoksa bir kelimeyi ezberleyip aynı şeyi kendine düstur edinen ve sorduğunda onu söyleyen bir birine benzer bir sürü insan var. Özgür düşünce tarzı oluşturmayan , aynı düşünen insanlarımız çok.
Mesela bir kadını kırbaçlarlar meydanda, öbür kişiler rahatça onu telefonuna çeker, öbürleri bakar rahatça ve o kırbaç vuranların düşüncesinde ve yanındadırlar. Ama ben o toplumun içinde kendimi göremiyorum, yani öyle bir sahne görsem piskolojik tramva alır ve aylarca kendime gelemezdim.
Kitle dediğimiz toplum çoğunlukla aynı düşünceye ve hayata sahip.

Teşekkür ederim:)