Aile baskısı alan kızlar buraya..

Aile baskisi yanlis birsey. Aile baskisi yuzunden icimize kapanik oluyor, ozguvenimiz az, oluyor ve bu durum is hayatina ve ozel hayata yansiyor. Psikolojiyi etkiliyor diye okumustum.

Maalesef bende aile baskisi goruyorum, ailem her ne kadarhayir baski kurmuyoruz desede kuruyorlar. 26 yasindayim ve hala izin istemek durumdayim. Yasitlarim rahat rahat cikabilirken, arkadaslarla tatile giderken ben izin istemek zorundayim, ve genelde cevap hep hayir oluyor.

Aslinda aileler kiz cocuklarini korumak istiyorlar bunu anliyorum. Fakat kiz erkek esit olmali diye dusunuyorum. Hersey egitimle ilgili. Ailelerimiz bugun kiz cocuklarina baski kuruyorlarsa eger, disarida pislikler, kotu niyetli erkek oldugu icin. Peki size soruyorum o erkeklerin anne babalari yok mu? Var. Pasa gibi ilgi goruyorlar, ve "sen erkeksin yaparsin, aslanim" diyerek simartilirlar. Sunu demeye calisiyorum, turk milleti bu sekilde cocuklarini yetisdirgi surece, hicbirsey degismez degisemez. Insanlar otomatik olarak "o erkek sen bayansin" diye dusunuyor, bu egitimle ilgili.

Benim cocuklarim olursa insallah ikisinide ayni sekilde yetistirmek isterim. Mesela kiz cocuguna oyuncak bebek, erkek cocuguna araba almam, ikisinede esit oyuncak alirim, ikiside ayni muameleyi gorur...

Okula gitmek dışında kattiyen yalnız başıma bir yerlere gitmeme izin vermiyorlar, gerek arkadaşlarımla buluşayım gerek bir akrabama gideyim. Yalnız başıma hiçbir şey yapamayacağımı düşünüyorlar bence, dış dünyayla tanışmama izin vermiyorlar. Kafese konan kuş bile arada bir hava alsın diye özgür bırakılır ama benim kafesimin camı bile yok sanırım. Bir hayvandan farksız olmalıyım annemin gözünde, bu yaz gençlik kampına gitmek gibi boş hayallerim var. Boş çünkü şurda gebersem yine de izin vermeyecek annem. Güvenli değil diyor, beni umursuyor ama duygularımı gram umursamıyor. Kendimi gerçekten evcil hayvanlardan beter hissediyorum. Annem hayır mı dedi? O zaman asla! Yalan söylemediğim müddetçe şurdan şuraya gidemiyorum. Artık gerçekten daraldım. Tek dileğim özgür olmak ama üniversiteyi bile eğer burda kazanmazsam yollamayacakmış babannem, ben burada kalmak istemiyorum. Yakamı bıraksınlar da gerçek dünyayla şimdiden yüzleşeyim istiyorum. Neden kimse beni hissettiklerimi umursamıyor? Babam ölmemiş olsaydı izin verir miydi diye bile düşünüyorum bazen, anlayışlı biriydi... Ben bu lanet kafesin içinde bazenleri nefes alamıyormuş gibi hissediyorum, bir gün gerçekten delirmek dileğiyle, deliler hayatı istedikleri gibi bükebilirler çünkü...

Yalnız değilsin
20 yaşındayım lakin üniversite sınavına 2 kere girmek zorunda kaldım 2 senelik üniversitede okuyorum ve yaşıtlarımın aksine arkadaşı olan biri de değilim, ev kuşu ve kitap kurdu olarak bilinirim çevremde ya da ailemde. Sorun şu ki benim arkadaşlarımın olmaması babamı sinirlendiriyor, evden çıkmamam onu kızdırıyor, ona göre girişken değilmişim sırf durumun böyle olmadığını göstermek için işe girdim ve çalışıyorum lakin gönlünü hala mutlu edemedim ayrıca 2 senelik üniversitem olmasından mütevellit memnun değil her defasında bunu yüzüme vurup " Neden 4 senelik kazanamadın? Yeteri kadar çalışmıyorsun. Eğer bu sene de 4 senelik kazanmazsan durumun ne olacağının farkında mısın?" gibi söylemlerle kalbimi kırmaya devam ediyor. Ben onu çok sevdiğim içinde sözleri normalden daha fazla acıtıyor ama şu pandemide bile okulların açılmasını istememe sebep oldu bu sözler. 4 senelik lise hayatımda çektiklerim yeterdi zaten ama su 3 senede olanlar hepsini sollar geçer ben ailemden kaçan biri olmak istemedikçe durum buraya kadar kendi geliyor ne yapacağımı artık bende bilemiyorum ancak babamla anlaşamıyorum diye evden kaçmak mantıksız bir davranış benim düşünceme göre bu sebeple okulların bir an önce açılmasını diliyorum.

Bizi ailem biyere salmadi ne disko ne eglenceye. Ev okul okul ev sonrada is ev ev is. Cok zaman kiziyordum onlara bizi cok SIKTILAR SIKI egitim yaptilar diye. Bazende hak veriyorum ama keske biraz daha gozu acik olsaydik herseyi kendimiz ogrendik sonradan. Sen ailende ne kadar baski alsanda icinde ne varsa onu yasarsin er ya da gec. Icinde kotuluk yapmak varsa onu evde ailenin yanindada yaparsin. Onemli olan cocuklariniza guvenmek. Yanlislardan herzaman onlari koruyamazsinzi, birakin hata yapsinlar oyle daha cabuk ve iyi olgunlasirlar daha iyi karar verirler hayatlarinda cok seye.

İnanın bana aile baskısıyla yaşyan bir çok insan daha meraklı oluyor bazı şeylere.Kısıtlandığı için gizlice yaşıyor yaşamak istediklerini ama tabiki hepsi değil.Bizim evimizde biraz sıkı yönetim uyguluyorlardı ve ilk defa babama ve anneme bunun için teşekkür ediyorum :).İyikı disiplinli bir hayat yaşamışım.Biraz işimden dolayı çok seyahat etmem gerekiyor ve babam bu işime girdiğimde oturma odasındaki masaya yumruğuyla vurmuştu ve hatta masa kırılmıştı ama artık bana güveniyor.Korktuğunu biliyorum ama gittiğim ülkeden bulunduğum hotelden hemen yerleşince arıyorum.Günde bir kaç kere hatta uyumadan önce iyi olduğumu belirtiyorum.Çok uzun zaman aldı bu güvenceyi sağlamak için ama artık hatalar yapmıyacağımı biliyorlar ve korkuları varsa bana olan güvensizlikten değil çevre, yeni ülke, yeni insanlar onları korkutuyor ve gazetelerdeki olaylar vs.Hayırlısı .

Bilmem ,ben hiç böyle bir durum ile karşılaşmadım.Yani sadece nereye ve kimin ile gideceğimi söylerdim. Geçikirsem haber verirdim. Yoksa ne bileyim, yok annen ile git, yok abin seni bıraksın, ne bileyim ablan'da hava alsın, gibi bahaneler yaratarak yanıma hiç bir zaman birini takmadılar. Birbirimize güveniriz o yüzden böyle şeylere gerek kalmaz ve hiç te gerek kalmadı. Sana güveniyoruz fakat dışardakilerine güvenmiyoruz lafı hep bahane... Zaten sana güvenseler yanına birilerini takmazlar.Yanılıyor muyum?

Etrafına bak.her gün neler oluyor.ailene kızmak yerine onları anlamaya çalış

Onların tek amacı seni korumak.ha ama şöylede bir şey var

İçinde ne varsa sonunda onu yaşarsın. Mesela benim ailem beni sıkmaz,babam ah babam

Dışarıdan çok sert görünür yeri geldiğinde öyledir de ama yufka yüreklidir benim babam.

Bir kere bile el kaldırmışlığı yok bana.dışarı çıkıcaksam ne zaman geliceğimi babama söylerim,anlaşırız.yinede her konu üzerine konuşamam onunla.okadar rahat değilim önünde.

Anneme gelince.annemle arkadaş gibiyiz.her şeyimi bilir,ona en çok yalan söylemekten korkarım.

Yalandan nefret eder çünkü.bir insana bir kere güveni kırıldığı zaman bir daha tamir edemez.

Senin anlattıkların bana okadar kötü gelmedi.çok daha fazla sıkılan kızlar var.

Annenin ve babanın güvenini daha çok kazanmaya çalış.

Bir şeyler yap.zamanla belki ( umarım ) düzelir. Ama ne olursa olsun yalandan uzak dur.yalana bir bulaştınmı bir daha kurtulamazsın ve her şeyi batırırsın :)

Benim ailem önceden çok moderndiler istediğim saatte eve gelebilirdim. Sonraları iyice dindar olup yobazlaştılar, hava karardığın da dışarda durunca resmen bacım olup onun bunun kucağında dolaşacağımı bile söylediler ki yaşıtlarıma göre çok olgun biri olduğumu dahi söyleyebilirim evet 17 yaşındayım biraz özgürlük istemememin ergenlik olduğunu düşünmüyorum. Kendimi bildim bileli bana güvenleri yoktu zaten, ne yapsam da güvenlerini kazanamadım. Habire kavga ettim, en sonunda sinir krizleri başladı kendime hep zarar verdim, yarım saat önce de kavga ettim şu an dışarıdayım bundan sonra karışmayacağım dedi. Ve ikinci kez evet ailemden nefret ediyorum kimse annesini habire aldatan bir adamı sevemez, annemden de nefret ediyorum çünkü bunları yutup o adamı bana karşı savunuyor. Ben hep asiydim istediğimi alana kadar da vazgeçmedim, sana da tavsiye ederim.

En iyisi annenle arkadaş gibi olucaksın herşeyini paylaşacaksın ama kesinlikle yalan olmayacak ve annen sana güvendiği için herhangi bir problem çıkmayacak.Ben anneme herşeyimi anlatırım annemden akıl alırım falan o yüzden bir yere giderken yine izin alırım ama herhangi bir şart koşmadan izin verir sağolsun bende ona karşılık ona karşı hep dürüst olurum , ama başı boş da değilim .

Özgürlüğü fazlasıyla seviyorum. İstediğim gibi olmak istiyorum. Lakin ailem bu duruma karşı. Markete giderken bile izin almamı istiyorlar. Rahatça makyaj yapamıyorum bırakın makyajı kirpik bile kıvıramıuorım. Bugün gloss sürdüm diye dayak yedim. Anneme bir şey bile diyemiyorum babaö hakkında "tamam kızım" diyor gidip babamın yanında "kızım baban hakkında bunları bunları söylemen doğru değil" diyor. Arkadaş çevreme, giyinişime, davranışıma, tavrına, özel hayatıma karışıyorlar. 15 yaşındayım ve belki diyeceksiniz ki daha ergensin. Sadece ben mi ergenim burada? Arkadaşlarım kuzenim neden bunu yaşamıyorken ben yaşıyorum? Bu 10 yaşımdan beri böyle. Artık dayanamıyorum. Yaşamak istemiyorum. Kendimi her strese girdiğimde tırnaklarımla çizmekten, kafa etlerimi yolacak şekilde saçlarımı çekmekten, kendime vurmaktan bıktım. Dayanamıyorum artık. Ölmek istiyorum.

benim annem normalde heryere izin verir şehir dışına bile ama sevgilimle buluşucam deyince en fazla 5 saat izin veriyor oda yolda geçiyor ömrümüz zaten farklı şehirlerdeyiz 2 yılda 15 kere görüşebildim sadece :D ama olsun bana uyar yani fazla gezicemde nolucak :D

Ben bakala zor gidiyorum sizin gene giriş çıkış saateleriniz var bazen sevdiğimle bulusamıyorum diye saatlerce aglıyorum arkdşlrm bize gelio 1 2 saaten fazla oturamıyo kuzenim gile bile kalmama zar zor izin veriyolar ve diyolar ki biz senin arkadaşiniz bizle gez sevdigim oldunu öğrenseler agzim yuzum yer degsir ve çay doksem bile en ufak şeyde telefonumu elimden alırlar lgs den düşük aldim diye kac ay telefon kulanamadım hic kimseyle konuşmadım bikere arkdşmla yakalandım 6 cı sinifta hicbis yapmipduk yolda yuruyorduk arabayı halam üstümüze sürdü ciden bende okumak istiyorum gitmek istiyorum ama bu piskoloji ile hiçbirşey yapamam biliyorum arkdaşlarima rencide olamamk için birşey diyemiyorum ,:(

Ailem başlarda iyiliğin için deyip durdu ama sonunda iyiliğim için değil de otorite için olduğunu anladım ve kendim için yaşadım. Ailemden gizli bir hayatım oldu okuldan kaçtım, ailemin gitmemi istemediği yerlere arkadaşlarımla izinsiz gittim (evimizin dibindeki burger king :D). Üniversite sınavına 2 senem var ve şimdiden onların dizinin dibinde okuyayım istiyorlar. Ben o kadar çalışacam potansiyelimi o kıytırık üniversitede sırf ailem için harcayacam. Yok öyle gerekirse her şeyi yaparım üniversitemi okur paşa paşa yaşarım bundan sonra kimsenin bana zincir vurmasına gelemem

Genelde izin alamıyorum şiddet var her zmn yaptıklarını yüzüme vuruyorlar beni büyütmelerini yüzüme vuruyorlar annemle tehdit ediyorlar annemi göremiyorum onların yüzünden bazen kıskanıyorum arkadaşlarımı onlara arada özeniyorum ama ailem bana aynı tepkiyi vermiyor babamı göremiyorum oda bana sadece para veriyor oda arada sırada karısı izin verince yorulduğumu hissediyorum artık bunları yazarken bile ağlayarak yazıyorum kimse anlamıyor beni hergün bugün nasıl olacak acaba diye düşünmeden edemiyorum anneme gitmek istiyorum annemi özledim hemde çok