Neden çirkinim böyle olmayı ben istemedim?

Arkadaşlar şu an 18 im yeni doldurdum yaşımı birkaç ay oldu lisedeyim. Neden çirkinim böyle olmayı ben istemedim ama ben çekiyorum. aslında çocukluğumda tatlı bir çocuktum gerçekten eski resimlerime bakıyorumda. 12 yaşından sonra başladı bu durum benim için o zamana kadar hiçbir sorunum yoktu hatta aynaya bile bakmadan o kadar kendime güvenli bir şekilde bile çıkardım evden çünkü hiçbir sorunum yoktu. Ama 12 yaşımdan sonra 12. yaş günümden birkaç ay sonra başladı herşey yüzümde sivilceler yağlanma iğrenç tipsiz bir yaratık haline gelmiştim. insanlar bana acır gibi bakıyordu yüzüme. bu yüzden göz teması asla kuramazdım yere bakarak konuşur yere bakarak yürürdüm.
bunları yaşamadan önce çok kız ilgilenirdi benimle. o yüzle teklif ettiğim 2 kızda reddetti hata bitanesi dalga bile geçti hala izleri duruyor içimde. gerçekten çok kalbim kırıldı ölmek istedim dışarı çıkamıyordum arkadaşlarım yoktu nedenini söylemeyi unuttum bunlar olmadan önce babamın işi yüzünden başka bir şehre taşındık küçük bir şehirdi hatta neden il bilmiyorum bile göt kadar yer aslında.
herneyse işte yeni çevre arkadaşlar falan ama sevemedim tam olarak kusur aramıyorum eski arkadaşlarımı özlüyordum burdakiler bencil kendini bişey sanan aptal sevmediğim tiplerdi.
yalnız kalmıştım anlıycağınız ve şuana kadarda bulamadım burda insanını bile sevmiyorum. ailem dışarı çıkarken beni de almak isterlerdi ama yalvar yakar gitmezdim ikna ederdim onları. bir kez parka gitmiştik göl kenarına çok insan var diye arabada 2 saat güneş altında beklemiştim gerekirse bayılıyım yine beklerdim o bakışları görmek seni ölümden beter ediyor.
arkadaşlar ben bunları haketmedim sadece bana bu koyuyor. ben mutlu masum iyi bir çocuktum ailemle yakındım arkadaşlarım vardı dostlarım kardeşlerim ortamım herşeyim vardı ama sonra herşey birden mahvoldu bu şehre taşınmamla ve hala da böyle gidiyor şu an bunları yazarken bile.

Ne yapıcağımı bilmiyorum size yalvarırım bana yol gösterin.