Umudu kalmamış bir insana ne önerirsiniz?

uzun zaman oldu kağıdı kalemi elime almayalı galiba uzun zamandır geceleri balkonda bir başıma kalmıyorum o yüzden hem sgaramda var bu gece uzun süre hayalinle başbaşa oturabilirim sen hissetmesende ben hissediyorum her noktanı hayaline sarıldığımda gözlerine baktığımda geceden bile daha karanlık saçlarını okşadığımda anlıyorum çokta uzakta olmadığını benden hatta o kadar yakınımdasınki sanki sol kaburgamın altından çıkıp karşıma oturuyor yokluğun fazla sızlatmıyor yani içimi hep yanımdasın aslında el ele diz dize ve sen ne kadar rahatsızda olsan göz göze çünkü ben ilk gözlerine aşık olmuştum şimdi senin verdiğin bir fotograf var elimde ordaki sen hep mutlu hep hayat dolu bakıyor insanın yüzüne ve gözlerini hiç kaçırmıyor benden beni bilirsin pek süslü püslü şeyler yazmayı söylemeyi beceremem ben ancak düz yazıyla dümdüz hissettiklerimi yazıyorum sana ve yine beni bilirsin hiç bir hayalimi gerçekleştiremedim ben hayallerimi geçtim hiç bir yazımı bitiremedim bile bu yazınında bitmediği gibi hoşçakal kelimesi çok yabancı bana ben hep eyvallah dedim bu hayatta . ben hayalinle mutlu olmayı öğrendim varlığın yokluğun artık bir benim için şafak söktü bu şehirde paketinde dibini gördüm şimdi elimden gelen tek şey gerçeğe eyvallah deyip hayaline sarılıp uyumak... hayallerle yaşamaya alış derim

Hayat güzel kuşlar uçuyor kardeşim. Biraz kuşları izle.

Sanatı var bunun. Gün doğumunda ezan okunmadan 5 dakika önce bunlar bir yere toplanır tamam mı? Toplandı ya; ondan sonra, ezandan sonra yarım saat sonra falan bunlar kavim halinde uçarlar. Sonra diğer olay geliyor.

Akşam ezanından 5 dakika önce yine onlar oradadır. Yine yarım sonra kavim gibi uçar giderler. Buna bir bak bir gör. Ondan sonracığıma yaşarsın herhalde ya. Niye yaşamayasın be karşim. Hayat işte.