Duygusuzlaşıyorum ! acı̇ll?

19 yaşındayım. Yaşadığım kötü çocukluk, ailemden ve arkadaşlarımdan yediğim darbeler, çevremdekilerin samimiyetsiz ve şerefsiz yaşamı beni insanlıktan çıkardı. Sosyofobik bir adam oldum.

Her geçen gün duygusuzlaşıyorum artık. içimdeki insalığımaldılar. Artık üzülemiyorum. Nede doğru düzgün sevinebiliyorum.

Televizyonda savaş, ölüm haberleri görüyorum. Hiç üzülmüyorum. Bir yakınımız ölüyor evdeki herkes üzgünken ağlıyorken benim umrumda olmuyor, üzülemiyorum.

Kalbim taşlaştı. Çocukken herşeye üzülen ben artık herşeye duyarsız kalıyorum. Ot gibi yaşıyorum.

Üzünülmesi gereken şeylere üzülmüyorum. Ama bazen olur olmadık yerde üzülüyorum.

Mesela Franz Kafka'nın Dönüşüm kitabını okuyanlar bilir. Kitabın sonunda Gregor Samsa öldüğünde az kalsın ağlayacaktım öyle duyulandım ki.

Artık çok düşünüyorum, hayata duygusal değil felsefik bakıyorum

BENiM GiBi OLANLAR VAR MI ARANIZDA. Benim sorunum ne? Çözüm nedir?