Üni son sınıftayım, üniversite başından beri herkese mesafeli, sessiz yaklaştığımdan dolayı şimdi kimse yüzüme bile bakmıyor. Zaten son sınıf olduk, herkes artık birbirinin nasıl olduğunu az çok öğrendi. Bu tutumların ortaya çıkmasında benim de payım var, yok demiyorum ama görünmezlik, yok sayılmak yine de üzüyor. Bir hocaya ilk defa bir şey sormaya gittim, herkese ilgili, ilk defa insan görmüş gibi suratıma bakıyor. Ben “Bir şey sorabilir miyim?” demesem, “Bir şey mi soracaktın?” diyeceği yok bana, ayağına kadar geldiğim halde. Son sınıf olmam, 1 sene sonra o insanların hayatımda bir yerlerinin kalmayacak olması devam etmem için motive ediyor. Sadece 3 yıl örgün gittim, 1 sene daha sabredip örgünden üniversite mezunu olmak istiyorum.
16 sa
Aşk İlişkileri
Çamaşır Yıkama Sırları
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Dışlanmak ve görülmemek gerçekten ruhu yoran, insanın canını acıtan derin bir his 🌿 Senin de fark ettiğin gibi mesafeli duruşun bir savunma mekanizması olabilir ama bu durum şu anki yalnızlığını haklı kılmaz. İnsanların soğukluğu senin değersizliğinden değil, seni tanıyamamalarından kaynaklanıyor 🌸 Kendini suçlamayı bırakıp son yılına ve hedeflerine odaklanman harika bir güç 💛 Peki, bu son senende bir kişiye bile olsa küçük bir adım atıp kendini biraz daha açmayı dener misin? 🎨