Sizi düşündüren, dine yaklaştıran dini kıssalar, hikayeler varsa paylaşabilir misiniz?

*Defalarca dua okunduktan sonra Beynimin hiç bir kötü şeyi düşünememesini bir ara yaşadım

*Gusül alınmadıktan sonra başıma gelen onca şansızlık ve kötü notlardan sonra ertesi gün yine almadım dahada beterine düştüm, yeter artık diyip gusülü aldıktan sonra aldığım kötü notların tekrar kontrol edilmesiyle iyi notlara çevrilmesi? , başıma gelen şansızlıklardan iyi şeyler doğması?

*Annemin mutfakta işi vardı. Eğer Namazını önemsemeyip mutfakta işine devam etmiş olsaydı belkide şu an çok kötü şeyler olmuştu çünkü annem o sırada namazı terketmeyip salonda namazını kıldığı sırada mutfakta camdan süslemelerle çevrili ambulün yere düşü o ağırlığıyla param parça olması. Bana şunu dedirttirdi Ya Annem o sırada namazını aksatsaydı?

*Sınavda ben dışında herkein sınav kagıdı cevaplarını öğrenip kağıdı cevapladıktan sonra benimse ortada dangalak gibi kalmam düşünsene herkez 100 alıp geçiyor bir ben kaldım cevapları vermemişti bana sınıf :( , sınav çok zordu Ama onca dualardan sonra sakinleştim ve hiçbilmediğim soruları yapabilmem? ?

*Her ne kadar ateistler inkarda etse Kuran'ın seneler önce bilimsel olayları bilmesi

*Allah'ın varlığını bir sabah vakti muhteşem bir sessizlikte hissetmem ve ardından durmaksızın ağlamaya başlamam.
Vb. bir sürü şey

Anlamıyor musun bir çok inanmayan bunlara türlü türlü şeyler uydurabilir veya söyleyebilir. Ama asla ikna edici olamadılar.

"Şems-i Tebrizi ve 3 Ateist Filozof"
Bir grup filozof, Mevlana Celaleddin Rumi’ye gelerek birkaç sual sormak istediklerini bildirdiler. Niyetleri, bir şeyler öğrenmek değil, Müslümanları dinleri hakkında şüpheye ve fitneye düşürmekti. Mevlana, adamların halini hiç beğenmedi, onları üstadı Şems-i Tebrizi’ye gönderdi. Bunun üzerine gruptakiler onun yanına gitti.
Şems-i Tebrizi mescitte talebelere ders veriyordu. Konu teyemmüm abdestiydi; talebelere bir kerpiçle teyemmüm abdestinin nasıl alınacağını gösteriyordu. Gelen grup üç sual sormak istediğini belirtti.
Şems-i Tebrizi, “Sorun” dedi. Adamlar içlerinden birini sözcü seçtiler.
Adam ilk olarak şunu sordu: “Siz Müslümanlar Allah var dersiniz, ama Allah'ı göstermezsiniz; varsa gösterin, görelim ki inanalım, görmediğimiz bir şeyin varlığına neden hangi mantıkla inanalım ki?” dedi.
Şems-i Tebrizi, “Öbür sorunu da sor!” dedi.
Filozof, “Sizler şeytanın ateşten yaratıldığını söylüyor, sonra da onun ahirete cehenneme atılıp ateşle azap edileceğine inanıyorsunuz. Hiç ateş ateşe azap eder, acı verir mi?” diye sordu.
Şems-i Tebrizi, “Peki, diğer sorunu da sor!” dedi.
Filozof, “Sizler ‘Herkes dünyada yaptıklarının cezasını ahirette çekecek, orada mahkeme kurulacak, hesap sorulacak’ diyorsunuz. Bırakın insanları, nasıl isterlerse öyle özgür yaşasınlar, ne istiyorlarsa yapsınlar; mahkemeye ne gerek var?” dedi.
Adam sorularını tamamlamıştı. Şimdi bunların cevabını istiyordu. Kendine göre cevap verilmeyecek sorular sormuştu. Herkes Şems-i Tebrizi'ye bakıyordu. O ise gayet sakindi. Yerinden kalktı, filozofun yanına geldi ve elindeki kerpici adamın başına vurdu. Filozof “Vah başım” diyerek başına sarıldı. Şems-i Tebrizi çok şiddetli vurmamış olsa da adamın canı yanmış ve başı biraz şişmişti. Adam bir sağa bir sola baktı, bu kadar insana birkaç kişi ile yapacağı bir şey yoktu. Hemen dışarı çıktı, başını tutarak o bölgedeki Kadı'ya (Hakim'e) şikayete gitti. Şems-i Tebrizi’yi Kadı'ya şikâyet etti.

Şam yolculuğunda, Hz. Ömer ile kölesi beraberlerindeki tek deveye nöbetleşe biniyorlardı. Şehre girişte, sıra köleye gelince, Halife devesinden indi. Yerine kölesini bindirdi. Devenin yularından tuttu. Ayakkabılarını çıkarıp dereden geçti. Uzaktan bakan; deveye binmiş köleyi halife, devenin yularını çeken Hz. Ömer'i de köle zannediyordu.

Bunu gören ordu komutanı Ebu Ubeyde bin Cerrâh dedi ki: "Efendim, bütün Şamlılar, bilhassa Rumlar, Müslümanların halifesini görmek için toplandılar. Size bakıyorlar. Bu yaptığınızı nasıl izah edebilirsiniz? Sizi köle zannedecekler, küçümseyecekler."

Hz. Ömer buyurdu ki: "Ey Ebu Ubeyde! Senin bu sözünü işitenler, insanın şerefini, vasıtaya binerek gitmekte ve süslü elbise giymekte sanacaklar. Biz daha önce zelil ve hakir bir kavimdik. Allah Teâlâ, bizleri Müslümanlıkla şereflendirdi. Bundan başka şeref ararsak, Allah Teâlâ bizi zelil eder, her şeyden aşağı eder."

Bu şekilde şehre girdiler. Gerçekten bu hareketi, onun şerefini küçültmedi, aksine büyüttü.

Hz. Ömer'i çok fazla severim... aşırı.

Yeryüzündekilerin çoğuna uyarsan seni ALLAH'ın yolundan saptırırlar. Onlar ancak zanna uyuyorlar ve onlar sadece tahminde bulunup saçmalıyorlar (En'âm 116. ayet)

Kur'an yeter bana, onunla tutundum hayata onunla güç buldum. Onunla Allah'ı buldum kimseyi dinlemeden. Yeryüzündekilere uymadım.