Annemde annelik duygusu yok gibi, ben ondan daha anneyim; bu durumda sizce sorun bende mi onda mı?

İlkokul zamanımdan beri okulumla isteğimle ilgilenmezdi, rahatının bozulmasından nefret ederdi, eğer rahatını bozarsam dayağı yerdim. Dayak atan anneye kızmam ama çocuğun iyiliği için olan dayağa, kendi için, bencilliği için değil. Lisede benim velim abimdi, annem çok zor gelirdi ama küçük kardeşime hep giderdi. Babam da yok, sevgiye aç, muhtaç gezdim hep, hayatıma saçma sapan insanları aldım. Çocukluk arkadaşım vardı, canım sıkıldıkça onun evine kaçardım. Evde de hep beni aşağılardı, abimlere de aşağılatırdı. Okuldan gelirdim yemek yok, evde yemek arardım, harçlık vermezdi, okulda aç kalırdım. Eline geçen her parayı toplar kendine kontör falan alırdı, bakardım abimlere verirdi, annemden hep koparırlardı para. Ben babam yok diye, annemin parası az diye kıyamazdım, isteyemezdim, “onun zaten ihtiyacı yok” diye geçiştirirlerdi. Halbuki birçok şeye ihtiyacım vardı. Liseden mezun olunca üni okuyamadım parasızlıktan, işe girdim çalıştım, kendime ilk kameralı telefonu o zaman kendi paramla aldım. Abimgile hep annem aldı, ben isteyince almamıştı. Çalıştım, çalıştığım parayı hep istediler eve ver diye, abim “evleneceğim, ben biriktireceğim” dedi, çalıştığı zaman hiç eve doğru dürüst vermezdi, hep ben verdim. Eve yeni koltuklar, dolaplar aldım. Sonra beni evlenmek için birisi istedi evlendik, çocuğum oldu 2 tane. Sonra eşimle anlaşmayıp boşanmak istedim, annem “iki çocuğunla sana bakamam, keşke evlenmeseydin” dedi. “Kadın sığınma evine giderim öyleyse” dedim, utanmadan “tamam git” dedi, “çocuklarını bırak öyle gel” dedi bir de. Evlat asıl bırakılır mı, onların yediği iki lokma, ben aç kaldım, yanımdan ayırmadım onları. Şimdi hangimiz daha çok anneyiz bilmiyorum ama ben annemi içimde affedemiyorum ve böyle çok çok sevemiyorum, yaptığı ayrımcılığa anlam veremiyorum. Bunu ona söyleyince beni suçlar hep ama artık cidden yoruldum. Hem annesiz hem babasızmışım. Bunu fark ettim artık.