Gökyüzü deyince akliniza neler gelir?

Şimdi soruyu görünce nedense severek okuduğum bir şiir aklıma geldi. Yahya Kemal'in süleymaniyede bayram sabahı şiiri, Burada "kendi gök kubbemiz altında bu bayram saati" cümlesi gökyüzü çağrışımının kaynağıdır. İlk kısmını okumak isteyenler için atıyorum tamamını nette bulabilirsiniz.

Artarak gönlümün aydınlığı her saniyede
Bir mehâbetli sabah oldu Süleymâniye`de
Kendi gök kubbemiz altında bu bayram saati,
Dokuz asrında bütün halkı, bütün memleketi
Yer yer aksettiriyor mavileşen manzaradan,
Kalkıyor tozlu zaman perdesi her an aradan.
Gecenin bitmeye yüz tuttuğu andan beridir,
Duyulan gökte kanat, yerde ayak sesleridir.
Bir geliş var!.. Ne mübârek, ne garîb âlem bu!..
Hava boydan boya binlerce hayâletle dolu...
Her ufuktan bu geliş eski seferlerdendir;
O seferlerle açılmış nice yerlerdendir.
Bu sükûnette karıştıkça karanlıkla ışık
Yürüyor, durmadan, insan ve hayâlet karışık;
Kimi gökten, kimi yerden üşüşüp her kapıya,
Giriyor, birbiri ardınca, ilâhî yapıya.
Tanrının mâbedi her bir tarafından doluyor,
Bu saatlerde Süleymâniye târih oluyor.

Garip bir huzur hissediyorum ama bu huzurun saman alevi gibi olduğunu anlamak çok uzun sürmüyor.
Kısa bir mutluluğun ardından hüzün, keder, tasa özletmiyor kendini.
Sonra özgürlük, sonsuzluk ve ne gariptir ki yalnızlık ta misafir oluyor zihnime.

Yalnızlığın o bulanık zihinde ne işi var Allah aşkına?
'Sen git şimdi, gece gel.' diyesim oluyor ama diyemiyorum.
Haksız mıyım üstad, ne işi var mavi sonsuzluğun yanında yalnızlık?
Bence mavi gökyüzüne yakışmıyor yalnızlık. Gecenin karanlığında güzel olur o.
Ama bilemiyorum, belki mavinin yanında yalnızlığı seven de vardır, vardır elbet ya, olmaz mı hiç.

Umutlar, hayaller, hayatlar...

Gökyüzü çok şey demek.