3 cocugunuzda evlenmemis olsa ne hissederdiniz (32 , 30 , 28)?

Bende öyleyim tanıştırıldığım veya tanışmak istediğim kadınlar beni vasıfsız çöp işe yaramaz boş beleş çürük ezik olarak görüyor halbuki çok iyi niyetli efendi temiz biri olduğum için öyle görüyorlar kanka dost diyorlar başka da bir esprileri yok dinleri imanları dış görünüş başka da bir şey yok sorsan hepsi efendi işinde gücünde ister ama icraata geldiler mi ilk koşan kendileri olur
Erkek olmak bu ülkede çok zor işin var aracın evin kariyerin herşeyin var ama kadınlarda hiçbir anlam ifade etmiyor
En çirkininin bile kriterleri çok yüksek sadece tip olsun kadınlar için başka bir önemi yok

Bunu bir baba olarak okumak bile içimi üzdü. Çünkü evladımın evlenmemesinden çok, mutsuz olması, hayattan kopması ve kendini yalnız hissetmesi canımı acıtırdı. Evlilik herkes için bir zorunluluk değildir ama umutsuzluk, yalnızlık ve "ruh gibi yaşamak" normalleştirilmemeli. Böyle bir durumda suçlamak yerine önce kendime döner, "Ben nerede eksik kaldım, onu gerçekten dinledim mi?" diye sorgulardım.

Çocuklar bizim hayallerimizi yaşamak için değil, kendi hayatlarını kurmak için büyürler. Eğer baskım onların içine kapanmasına, arkadaş edinememesine ve hayattan uzaklaşmasına sebep olduysa, bunu telafi etmek için elimden geleni yapardım. Çünkü bazen en büyük sevgi, kontrol etmek değil; geç de olsa özgür bırakabilmektir.

@MuzipFilozof dedi ki: Evladın mutlu değilse, kazandığın hiçbir şey gerçek bir başarı değildir.