İyi gün dostu arkadaşlarınız var mı?

Eşim Yıldız Teknik Üniversitesi mezunu bir makine mühendisiydi. Etrafımız her zaman insanlarla doluydu; evde neredeyse hiç oturmaz, günümüzü lüks mekânlarda kalabalık gruplarla geçirirdik. Hafta sonu kahvaltılarına, tatillere hep birlikte giderdik. Ne zaman ki eşim kansere yakalandı, hastane ve kemoterapi süreçlerimiz başladı; işte o "can ciğer" arkadaşlar bir anda çil yavrusu gibi dağıldı. Eşimi kaybettiğimde ise sadece utandıklarından cenazeye geldiler, ardından yine toz oldular. Meğer tek bir kötü gün dostumuz yokmuş. Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen o insanlar, aslında dostumuz değil; sadece iyi günümüzün ve şaşaalı sofralarımızın ortaklarıymış