20 yaşında tek başıma eve çıkmam mantıklı mı?

Yıllarca ailemden uzak yaşadım. Abimle anlaşamadığımız için, açıkçası onu pek sevmediğimden yıllarca uzakta kaldım. Sonra asker oldum. 2 yıl önce katıldığım bir operasyon esnasında malulen emekli olmak zorunda kaldım...

İşte o operasyondan sonra annemin kıymetini çok daha iyi anladım. O gün annem beni rüyasında görmüş beni aramış ulaşamayınca siraç komutanımı aramış. Komutan "Bir şeyi yok, şu an hastanede, telefonunu koğuşta bırakmış önemli bir şey yok hafif yaralı" dese de anne yüreği işte... Dayanamayıp bayılmış. Bunu öğrenince beni de büyük bir korku kapladı. Son nefesimi verme korkusu değildi bu; annemin yaşlandığını ve benim yüzümden en ufak şeyde bayıldığını öğrenmenin korkusuydu. Gecelerim zehir oldu ve sırf bu yüzden, annem için tekrar eve döndüm.

Abimle hâlâ konuşuyor muyuz? Hayır. Ama anne çok başka bir şey. Sırf bir anne için nelerin göze alınabileceğini var sen düşün.

Kendi ayaklarının üzerinde durmak istemen çok doğal ama ne yaparsan yap, önce annenin rızasını al kardeşim. Onun helalliğini alıp, gönlünü razı ederek git ki yarın bir gün ters bir şey olursa vicdan azabı çekmeyesin.

Bugünün erkeklerinin çoğunun -kim ne derse desin- maalesef çöp kadar değeri kalmadı. "Namus" deyip "Erkeğim" diye haykırır, diş sıkarlar ama kız kardeşlerinin, annelerinin zerre ihtiyacını düşünmezler, onlara hürmet etmezler. "Müslümanız" derler; Peygamberimizin yapmadıklarını yapıp, yaptıklarını görmezden gelirler. Alışverişte "Sünnettir" deyip indirim isterler, sanki diğer tüm farzları tam yapmışız da bir o kalmış gibi...

Peygamberimiz eşine ev işlerinde yardım etmez miydi? Kızının başını okşayıp ona sarılmaz mıydı, ağlamaz mıydı? Savaş meydanında dimdik durduğu gibi, evinde evlatlarının önünde sevgiden beli bükülen bir Peygamberdi o. Eşine yardım eder, nasıl gerçek bir erkek ve insan olunur bunu çağlar öncesinden öğretirdi.

Biz bu yaşımıza kadar ne öğrendik, ne için yaşadık? Kızlarımızı, annelerimizi, kardeşlerimizi gerçekten mutlu edebildik mi, bunu hiç düşünmedik. Ne acı ki vatan uğruna can veren şehitleri anmayıp, arkamızı dönüp trafikte incir çekirdeğini doldurmayacak sebeplerle birbirimize giriyoruz.

Sorundan biraz bağımsız konulara değinmiş olabilirim ama çok doluyum. Derdim sadece kendim değil, Milletçe Kötü bir yere sürükleniyoruz.

Elinizdekilerin kıymetini bilin, dimdik durun. Sen de dimdik dur ve ne olursa olsun annene sahip çık kardeşim; çünkü inan erkeklerin yapacağı yok. Selametle.

Öncelikle tekrar üniversite sınavına girmeyi bir kenara bırakmanı öneririm. Zaten elinde tamamlanmak üzere olan bir diploman varken sıfırdan bir öğrencilik sürecine girmek, seni aileye olan finansal ve duygusal bağımlılık döngüsünde birkaç yıl daha tutmaktan başka bir işe yaramaz. Şu an senin asıl ihtiyacın akademiyi uzatmak değil, bir an önce finansal özgürlüğünü kazanıp o evden kendi rızanla çıkabilmek. Şehrini değiştirmek istemiyorsan, mevcut şehrinde kendi alanını yaratabileceğin fırsatlara odaklanmak en mantıklı yol olacaktır. Kendi işinde çalışıp evdeki ihtiyaçlarını, kira, faturalar gibi tek bir maaşla başlangıçta bütçeni zorlasa da bunu illa tek başına bir ev kiralamak olarak düşünmek zorunda değilsin. Güvenebileceğin çalışan bir arkadaşınla eve çıkmak ya da düzenli ev arkadaşı arayan kişilerin yanına yerleşmek mali yükünü yarı yarıya düşürür. İşe başladığında ilk birkaç ay sabredip kenara küçük de olsa bir güvence parası koyana kadar evdeki gerginliklere karşı adeta bir zırh giymelisin. Ailenden gelen olumsuz konuşmaları kişiselleştirmek yerine, bunları o evde kalacağın son birkaç ayın geçici gürültüsü olarak gör. Senin 20 yaşında mezuniyet aşamasına gelmiş, ne istediğini bilen ve kendi sınırlarını çizmek isteyen güçlü birisi olman gerekiyor. Kendi düzenini kurma süreci başlangıçta çaba ve sabır gerektirse de akşam işten dönüp kendi huzurlu evinin kapısını kapattığında hissedeceğin o özgürlük ve rahatlama duygusu, çektiğin bütün zorluklara fazlasıyla değecektir. Adım adım, planlı bir şekilde kendi işine ve bütçene odaklan; gerisi çorap söküğü gibi gelecektir.

20 yaşında tek başına eve çıkmak mantıksız değil, özellikle evde sürekli kavga ve yük gibi hissettirilme durumu varsa insanın kendi düzenini kurması iyi gelebilir. Ama bunu sadece evden kaçmak için değil, gerçekten sürdürebileceğin bir planla yapmak lazım. Kira, depozito, faturalar, yemek ve beklenmedik masraflar düşündüğünden daha hızlı büyüyor; kendi işinde düzenli gelir elde edebileceksen önce birkaç aylık güvence oluşturmak daha sağlam olur. Şehrinden ayrılmak istemiyorsan illa yeniden üniversite sınavına girmene de gerek yok, sırf uzaklaşmak için yıllarını başka bir bölüme vermek bana mantıklı gelmez. Önce mezuniyetini bitirip işe girerek, mümkünse daha uygun kiralı küçük bir ev ya da güvenilir biriyle ev paylaşımı seçeneğini düşünürdüm. Kendi düzenini kurmak zor olabilir ama sürekli huzursuz olduğun bir evde kalmanın da ayrı bir bedeli var.

Çıkma bence, ben şu aralar tek yaşıyorum pek zevkli değil. Özgür olduğunu zannediyorsun ama alıştığın sesler olmayınca boşluğa düşebilirsin, içinde hep bir sıkılma olabilir bu sefer ilk 3 ay belki çok huzurlu hissedersin sonra kendini kaldığın yere misafir giderken bulursun. Ablam da aynısını yaşadı bu aralar bana gel kal diyor mesela.. O yüzden ayrı eve çıkma olayını ertele, yalnız kalmayacaksan ayrı evin tadı çok güzel oluyor, yalnız kalacaksan çok da merak edilecek bir şey değil. Bu yaşıtını dinlersen iyi edersin misa