Hayatta hep çabalayıp karşılığını alamayan, Allah’a kırgın hisseden tek ben miyim?

Dün çok üzgündüm herkesin kolaylıkla ulaştığı şeye benim çabalayarak ulaşmam dert oldu bana. Yüzümün güzel olması için sivilce kremi, zayıflamam için spor, atanmak için çalışmak, sevilmek için çabalamak.. Analı babalı öksüz büyüdüm ben, hayatım da oradan oraya gitmekle, bir yerlere sığınmakla geçti. Babam vefat etti, tek başıma yetim maaşı ile okudum. Abim madde bağımlısıydı, kapıya bir sürü saçma sapan insanlar getiriyordu, kendimi korumak hep bana düştü. Evlendim güzel bir yuvam olur diye, o da olmadı, eşim burnumdan getirdi. Dün Allah’a dua ederken şöyle dedim, Rabbim iyiliği güzelliği senden istemiştim, sen beni kırdın isyan sayma ama gönlüm sana kırık dedim. Akşamına eşim geldi, kavga kıyamet, boşanma aşamasındayız. Üzgün müyüm, evet; lakin eşim nankördü, bir yerden de içimden iyi oldu diyorum. Lakin Allah’a güvenip umutla girdiğim kapılardan hüsranla çıktım. Aklıma Allah’ım sen beni kırdın dediğim geldi, daha da çok kırıldım. Şimdi bir hikmet, bir hayır arıyorum