Ailenizi hangi konuda affedemiyorsunuz, içinizde en çok ne ukde kaldı?

Üniversiteye şehir dışına yollamadılar yetenek sınavına giremedim tercihlerime hiçbir zaman saygı duymadılar onların hayatını yaşadım kendimin değil. Karşıma insanlar çıktı çevremi de onlar yönettiği için hiçbirisiyle anlaşamadım. Orta derecede muhafazakar bir aile kızı görünümdeyim ama içimde var olan genişlik, yolluluk dudak uçuklatır.

En çok annemi affedemiyorum. Evlat ayrımı olmaz bilmem ne, hepsi yalan. Bu yaşıma kadar yaşatmadığı şey kalmadı. Sürekli kavga ederiz zaten ama en büyük kavgamızı 2024'te etmiştik. Tam tamına 1,5 yıl küs kaldık. Hiçbir şekilde bir etkileşime girmedik. Bir odada o varsa ben çıkardım, ben varsam o. Sürekli barıştırmaya çalıştılar ama asla kabul etmedim. En sonunda neyse tamam dedim, barıştım. Yaklaşık 2 ay sonra teyzem geldi ve tekrardan kavga ettik. Bunun üstüne barışmamaya yemin ettim. Bazen anneniz olsa bile kendi gururunuz ve öz saygınız ön planda olmak zorunda.

Annem olmasına rağmen anne sevgisi hiç tadmadım. Annem gelipde başımı okşamaz, benle konuşmaz, bana sarılmaz. Kızım kelimesi bile bana o kadar yabancı ki. Dışarda sevilen çocukları görünce hep üzülürdüm. Büyüdükce bu dahada ağırlaşmaya başladı çünkü maalesef hiç büyüyemedim. Allah yokluğunu göstermesin anne sonuçta ama bende açtığı yara büyük bana veremediği anneliğin hakkını nasıl ödeyecek bilmiyorum ama ben affedemiyorum maalesef.

30 yaşındayım Hayatımda ilk defa geçen yıl tatile gittim babam beni aradı akrabalar doldurmuş onu kaçtığımı düşünmüş. O güne kadar sesini bile yükseltmeyen babam ağzına geleni bana saymıştı. Aradan bir yıl geçti konuşuyoruz ama eskisi gibi değilim affedemiyorum onu

İstemediğim bi bölümü okumam konusunda baskı yaptılar. En iyi üniversiteleri kazandığım halde göndermediler. Memleketimde okudum. Sonra konuşmak istediğim biri vardı. Ona aşıktım. Büyük bi yanlış yapıp bunu anneme söyledim. Kafami vesveseleriyle doldurdu ve bende o kişiyle konuşamadım. Aylarca aşk acısı çektim.

Hiçbir konuda affetmiyorum hala hiçbir isteğimi yapmıyorlar hakaret küfür aşağılama erkek kardeşlerim ne yaparlarsa yapsınlar hep haklılar annem onları seviyor tutuyor babam hiçbir konuda beni asla desteklemediği gibi hala aynı. Babamın bu hali yüzünden okuyamadım bir meslek sahibi olamadım bununla bile karfeşlerim beni eziyor üniversite mezunu musun sanki sen diyorlar aşağılıyorlar. Psikolojik hastalık sahibi oldum böyle bir aile yüzünden yaşadıklarım yüzünden. Ne evlenebildim ne iş sahibi olabildim unutksnlığı olan zekası yetmeyen biri oldum çıktım bunlar yüzünden ama tabi yine suçlu benim her zamanki gibi.

Maddi olarak her şeyi sağlamaya çalışırken, manevi olarak bir kere bile 'nasıl hissediyorsun?' diye sormamış olmaları. Sevgilerini gösterme şekilleri bu olabilir ama içimdeki o yalnızlık hissini hiç silemedim

Hiç bir şey ukde kalmadı, çok güzel yetiştirildim ve bunu fırsat bilip şımarmadım hiçbir zaman. Şımarık olmadığım için ayrı, geri kalan şeyler için apayrı minnet duyarım onlara.

herkese her şey anlatıyor millet bişey dediginde kendimi savundugumunda aman boş ver diyodu hiçte umursamıyorum adam yerine koymuyorum sacma sapan akrabalara

Biyolojik ailemin beni evlatlık vermelerini hazmettim ama kardeşlerime kötü davranmalarını hazmedemiyorum.