Daha ilkokuldan bu yana aile, çevre ve toplum tarafından oku, kariyer yap, kimseye muhtaç olma diye geçti hayatım. Eminim benim kuşağımda pek çok kadının da aynı şekilde geçti.
Şu anda 34 yaşındayım, kurumsal bir şirkette orta düzey yöneticiyim. Güya iyi bir maaşım var falan vs.
Ama kendimi her şeye çok geç kalmış hissediyorum. Çocuk görünce hüzünleniyorum, çocuk istiyorum ama şimdi de evlenecek kendime uygun birisini bulamıyorum. Zaten bu kadar kariyer yapınca erkekler ya çoktan evlenmiş oluyor ya da evlenmeyi hiç düşünmeyen zamparalar oluyor.
Maddi olarak desen, kabul ediyorum iyi ücret alıyorum ancak yaşadığın hayat da ona göre olduğu için yetmiyor, birikmiyor, kurumsal hayat verdiği parayı vakum gibi geri çekiyor. Üstüne stresi, iş ortamındaki rekabet, kuyu kazmalar, üstlerin tavırları, astların çekememezliği falan. Bıktırıyor insanı...
Kuzenim, ben üniversite okurken evlenmeyi tercih etmişti, şimdi iki çocuk annesi, çocukları da büyüttü ve bol bol vakti var geziyor, çocuklarıyla vakit geçiriyor.
Bilmiyorum neden böyle hissediyorum. Böyle olan var mı başka?
Aşk İlişkileri
Bebek Bakımı
Gündem
Üniversite Tercih
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer