10 yıllık evlilikte çocuk istemiyorum artık, değişen ben miyim yoksa evliliğim mi?

10 yıllık evliyiz. Eşimle şiddet, aldatma ya da çok büyük kavgalarımız olmadı. Dışarıdan bakınca normal bir evliliğimiz var gibi görünüyor. Ama ben uzun zamandır kendimi bu evlilikte yalnız hissediyorum.

Evliliğimizin ilk yıllarında çocuk sahibi olmayı çok istiyordum. Bunun için kadın doğum doktoruna defalarca tek başıma gittim, tahliller yaptırdım. Doktorlar eşimin de muayene olması gerektiğini söyledi. Ama konu onun doktora gitmesine gelince sürekli erteledi, istemedi ya da çeşitli bahanelerle gitmedi. Ben uğraştım, konuştum, rica ettim ama sonuç değişmedi. Böyle böyle yıllar geçti.

Yıllar sonra sonunda bir üroloğa gitmeyi kabul etti. Varikosel teşhisi konuldu ve ameliyat oldu. Ama bu süreçte benim içimde bir şeyler değişti. O yıllarda tek başıma verdiğim mücadele, kendimi yalnız hissetmem ve sürekli çabalayan taraf olmam beni çok yordu. Şimdi ise çocuk sahibi olmayı ben istemiyorum.

Bunun dışında da evliliğimiz boyunca hep ilgiyi, sevgiyi ve emeği daha çok benim verdiğimi hissediyorum. Birlikte kaliteli vakit geçirmek, romantik olmak, bana kendimi değerli hissettirmek konusunda hep eksik kaldı. Ne zaman konuşsam kısa süreli düzeliyor, sonra yine her şey eski haline dönüyor.

Şimdi kafam çok karışık. Acaba yıllar içinde çocuk istemememin nedeni gerçekten fikrimin değişmesi mi, yoksa bu evlilikte yaşadığım yalnızlık mı? Benzer bir süreç yaşayan oldu mu? Siz olsanız ne düşünürdünüz?