Vay... Be Bunu Bilmiyordum! Panik Atak... Aslında Sen Farkında Olmadan Korkunu mu Besliyormuşsun?

Artık hayatın eskisi gibi değildir...

Sabah gözünü açar açmaz ilk yaptığın şey...

Kalbini dinlemektir.

Normal mi atıyor?

Gece uyurken bir şey olmuş olabilir mi?

Yatağın içindeyken bile nabzını kontrol edersin.

Sonra gün başlar...

Ama aslında gün başlamaz.

Çünkü beynin nöbettedir.

Sürekli seni izler.

Göğsünde en ufak bir batma...

"Acaba yine mi?"

Miden biraz şişti...

"Kalbime mi vuruyor?"

Başın hafif döndü...

"Tansiyonum mu düştü?"

Bir an gözün karardı...

"Beynime bir şey mi oluyor?"

Belki bunların hiçbirini çevrendekiler fark etmez.

Ama sen bütün gün bedenini dinlersin.

Ve işte tam burada beynin çok ilginç bir oyun oynamaya başlar.

İnsan beyni...

Aradığı şeyi bulmak konusunda inanılmaz başarılıdır.

Yeni bir araba almaya karar verdiğinde...

O model arabayı bir anda her yerde görmeye başlarsın.

Hamile bir kadın...

Sokakta daha fazla hamile kadın görmeye başlar.

Bir saat aldıysan...

Herkesin kolundaki saat dikkatini çeker.

Çünkü beynin, önem verdiğin şeyi seçmeye başlar.

Panik atakta da aynı durum yaşanır.

Kalbini dinlersen...

Kalbini daha fazla hissedersin.

Nefesini dinlersen...

Nefesini daha fazla fark edersin.

Mideni dinlersen...

En küçük gaz hareketi bile sana büyük bir sorun gibi gelir.

Aslında vücudunda yeni bir belirti oluşmamıştır.

Sen onları ilk defa bu kadar dikkatle izlemeye başlamışsındır.

Sonra bir gün sosyal medyada bir haber görürsün.

"42 yaşındaki adam spor yaparken aniden kalp krizi geçirdi."

Normalde insanlar haberi okur ve geçer.

Ama panik atak yaşayan kişinin beyni haberi okumaz...

Haberi yaşar.

Bir anda kendi kalbini dinlemeye başlar.

"Ya benim de başıma gelirse?"

Kalbi hızlanır.

Elleri terler.

Göğsünde sıkışma hisseder.

Ve birkaç dakika sonra...

Yeni bir panik atağın içinde bulur kendini.

İşte tıpta buna Nocebo etkisi denir.

Yani olumsuz bir düşüncenin, bedende gerçek belirtiler oluşturması...

Belki de en büyük tuzak ise şu küçük cihazdır.

Tansiyon aleti...

Panik atak yaşayan birçok kişi onu güvenmek için satın alır.

Ama zamanla o cihaz güven kaynağı olmaktan çıkar...

Korkunun parçası hâline gelir.

Bir kez ölçersin.

12/8...

"Acaba doğru mu ölçtü?"

Bir daha...

Bir daha...

Artık tansiyonunu değil...

Kaygını ölçmeye başlamışsındır.

Her yeni ölçüm, beynine tek bir mesaj verir.

"Demek ki ortada gerçekten korkulacak bir şey var..."

Ve beyin alarmı biraz daha yükseltir.

Vay... be...

Meğer beni yoran sadece panik atak değilmiş...

Onu sürekli kontrol etmeye çalışmam da alarm sistemimi canlı tutuyormuş.

Şimdi yanlış anlaşılmasın...

Bu davranışların hiçbiri senin suçun değil.

Bunlar, seni korumaya çalışan beyninin geliştirdiği güvenlik önlemleridir.

Fakat bazen...

Aşırı güvenlik de insanı özgür bırakmaz.

Nasıl ki sürekli çalan bir alarm sesi bir süre sonra bütün evi yaşanmaz hâle getirirse...

Sürekli bedenini dinlemek de hayatını yavaş yavaş korkunun etrafında şekillendirir.

İşte iyileşme...

Korkuyla savaşmaya başladığın gün değil...

Korkuyu sürekli kontrol etmekten vazgeçmeye başladığın gün başlar.