Dürüst ve samimi olmak önemsemek insanı değersiz mi kılıyor gerçekten?

Bence hayır.

İnsanı değersiz yapan; dürüst olması, samimi davranması ya da birini gerçekten önemsemesi değildir. İnsanı yoran ve bazen değersiz hissettiren şey, bunları hak etmeyen insanlara gereğinden fazla vermesidir.

Ben, samimiyetimi kaybetmek yerine sınırlarımı güçlendirmeyi tercih ederim. Çünkü karakterimden vazgeçmek, karşımdaki insanın hatasının bedelini kendime ödetmek olur.

Hayat bana şunu öğretti:

Herkes aynı yüreğe sahip değil.

Sen bir mesajın cevabını saatlerce beklersin, bir başkası seni günlerce aklına bile getirmez. Sen bir insanın derdiyle dertlenirsin, o senin en zor gününde sessiz kalabilir. İşte tam da bu yüzden sevginin de, güvenin de, emeğin de bir ölçüsü olmalı.

Herkesi hak ettiği yere koy.

Yeri kadar vakit ayır.

Değdiği kadar umursa.

Değeri kadar önemse.

Verdiği güven kadar itimat et.

Çünkü fazlası fedakârlık değil, çoğu zaman kendini ihmal etmektir.

Dürüst olmak seni zayıf yapmaz. Samimi olmak seni değersiz yapmaz. Önemsemek seni küçük düşürmez. Bunların hepsi güzel hasletlerdir.

Ama bunları kime sunduğunu bilmek, hayatın en önemli olgunluklarından biridir.

Çünkü gerçek denge; kalbini taşlaştırmadan, kimsenin ayaklar altına da sermemektir.

Ne sevginden vazgeç…

Ne de kendinden.

Bizim yanlışımız birilerini mutlu etmek adına ok gibi olmayı istememizde yatıyor.

Birileri mutlu olsun diye çaba sarf eden, ödün veren ve fazla değer yükleyen kişinin karşılaşacağı tek şey değersizlik hissidir.

Herkese hak ettiği değeri vermek adaletten gelir.