Hiç gerçekten sevilmemiş olmak insanı nasıl etkiliyor, bununla nasıl başa çıkılır?

Ben hayatı çok sorgulayan biriyim. İnsanların kolayca sahip olduğu şeylere uzaktan bakmakla geçti hayatım. Kendimi geliştirmek için uğraşıyorum, çalışıyorum, mücadele ediyorum ama çoğu zaman verdiğim emeğin karşılığını alamıyorum ya da ben öyle hissediyorum bilmiyorum. En çok da hiç gerçekten sevilmemiş olma düşüncesi içimi yoruyor; sanki hayatın en güzel tarafını hep uzaktan izlemişim gibi. Yine de her sabah kalkıp yoluma devam ediyorum. Başka şansım da yok ne yapabilirim ki herkes her şeye sahip değil sonuçta ya da en azından ben değilim, sadece artık hayal kurmaktan çok, gerçeklerle yaşamayı öğrenmeye çalışan biriyim