Gözlerinin içi gülen insanları hayatınızda neden kaybetmemelisiniz?

Yalnızlık ancak iki yalnızın bir araya gelmesiyle kaybolur. İnsan duvarların arasında sıkışmışken onu bir el çeker ve bu sıkışmışlıktan, karanlıktan, kirden arındırır; sana bakışı dünyanı aydınlatır. O ışıltı kaybolduğunda her şey karanlığa gömülür.

Çünkü bazı insanlar sadece yanımızda durmaz, içimizde de yaşar. Gözlerinin içi gülen insanlar, hayatın bütün yükünü omuzlarımızdan alamaz belki ama taşımayı kolaylaştırırlar. En zor günlerde bile umut denen şeyi hatırlatırlar. Bir kelime etmeseler dahi varlıklarıyla "yalnız değilsin" derler.

Bu yüzden onları kaybetmemek gerekir. Çünkü insan bazen bir şehri, bir evi ya da bir zamanı değil; kendisine iyi gelen bir çift gözü özler. Ve bazı insanların gülüşü, dünyadaki bütün ışıklardan daha fazla aydınlatır insanın içini.

Ve zaman geçtikçe anlarsın ki insanı ayakta tutan şey her zaman büyük başarılar, büyük hayaller ya da büyük kalabalıklar değildir. Bazen sadece birinin gözlerinde kendine ait bir yer bulabilmektir. Çünkü gözlerinin içi gülen insanlar seni olduğun gibi kabul eder; kusurlarını görür ama onları sana karşı bir silah olarak kullanmaz. Yanlarında kendini savunmak zorunda kalmazsın.

Onlar hayatın gürültüsü içinde sessiz bir liman gibidir. Herkes senden bir şeyler beklerken, onlar sadece iyi olmanı ister. Yorulduğunda dinlenebileceğin, düştüğünde utanmadan kalkabileceğin bir alan bırakırlar sana. Bu yüzden onların değeri çoğu zaman yokluklarında anlaşılır.

Bir gün dönüp geçmişe baktığında, hatırladığın şey söyledikleri cümleler olmaz çoğu zaman. Sana hissettirdikleri duygular kalır. Bir bakışları, bir tebessümleri, en kötü gününde omzuna bıraktıkları bir el... İnsan hafızası ayrıntıları unutur ama kalbine dokunanları kolay kolay silemez.

Belki de bu yüzden bazı insanlar gittikten sonra bile hayatımızdan tamamen çıkmazlar. Sesleri susar, yollar ayrılır, mesafeler büyür; fakat bıraktıkları ışık içimizde yaşamaya devam eder. Çünkü gözlerinin içi gülen insanlar, sadece hayatımıza girmezler; ruhumuzun bir köşesine yerleşirler.

Ve insanın en büyük zenginliği de budur aslında. Kendisine dünyayı daha yaşanılır gösteren birkaç insan biriktirebilmek... Çünkü dünya bazen çok karanlık olabilir. Fakat içten bir gülümseme, samimi bir bakış ve kalpten gelen bir dostluk, koskoca bir ömrü aydınlatmaya yeter...

Ben onu dokuzu bilmem birisi seninle ilgileniyor sana değer veriyor ve sen bunu hissediyorsan o kişiyle iletişimi koparmayacak onu üzecek davranışlardan uzak durman gerekir gadası

Bu hayatta üçüncü şans diye bir şey yoktur 🌊🙃