Abim kariyerinde çöküşe geçti, çalışmayı reddediyor; ben birikimimi verip ona ev mi almalıyım?

Abim Türkiye'nin en ünlü okullarında okudu ve profesyonel bir mesleği var. Ama okulu çok zor bitirdi. İlk yıllar asgari ücretin 7 katı maaş alıyordu. Sonra birikim ve yatırımlarıyla kendi işyerini açtı ve emrinde 8-10 tane profesyonel insan çalıştırdı. Şirketi vardı. Çok kazandı. Lüks arabalar, dünya turu falan ama ev almadı. Ev almayı ölü yatırım olarak gördü hep.

Sonra onun mesleği yaygınlaştı. O bölümden her yerde, her üniversitede açıldı. Puanlar düştü, piyasada aşırı derecede mezun oluştu ve maaşlar düştü, talep azaldı, rekabet arttı. Önce uzun süre zarar etti ve işyerini kapattı, çok ucuza devretti. Kendi ofisini açıp bireysel çalışmaya başladı. Ama işler gün geçtikçe daha da düştü, para kazanamaz oldu. Sonra piyasada o meslekteki maaşlar düştükçe düştü ve asgari ücretler teklif edilmeye başladı. Devlete atanmak için de 95 üstü puan almak gerekti. Kadrolar doldu.

Abim artık para kazanamıyor. Hem de yıllardır para kazanamıyor. Kirasını bile ödeyemiyor. Arabasını satmıştı, yıllardır onun parasıyla kıt kanaat geçiniyor.

KPSS'ye çalış diyoruz, "ben o kadar yüksek puan alamam 95 üstü mümkün değil" diyor. Özel sektörde kendi alanında bir işe gir diyoruz. Ben asgari ücretle köle gibi çalışıp bir de mobbing göremem diyor. Siyasi partilere git üye ol, onlar seni işe koyar diyoruz, siyasi partilere küfrediyor, gitmem diyor, onlar sadece akrabalarını işe koyar, beni koymaz diyor. Bütün büyük firmalara git, CV bırak, görüş diyorum. İşkur'a başvurdum ya, onlar havuzdan alıyor zaten diyor, hem torpili olmayanı almıyorlar diyor. Bize kızıyor, başvurmuyorum mu sanıyorsunuz diyor. Nereye başvurdun diyoruz, örnek veremiyor. Beni almazlar, onlar torpille alıyor diyor. Bazı derneklerin başkanlarıyla referans görüşmesi için çağırıyoruz, gitmiyor.

Ev kirasını ödeyemediği için evini boşaltıp ofisine yerleşti. Ofiste banyo yok, mutfakta ocak yok. Ekmek arası şeyler yiyor devamlı. Yatak yok. Ofiste kuytu bir yerde, yerdeki süngerde yatıyor. Bu hayat değil.

Orayı bırak, İstanbul'a gel diyoruz, gelmiyor. Asgari ücretle işe gir diyoruz, girmiyor. KPSS çalış diyoruz, ders çalışmıyor. Devamlı depresyonda, çöktü resmen.

Benim kendime araba almak ve yurtdışında hayal ettiğim yerleri gezmek için biriktirdiğim 2 milyon paramın üstüne 1 milyon kredi çekip ona vermeyi düşünüyorum. Ev alsın diye.

Sizce kendi hayallerimden vazgeçip tüm birikimimi vermekle iyi mi yaparım yoksa kötü mü?