İnsanlar sosyal canlılar mı yoksa zoraki mi sosyal oluyorlar?

herkes aynı.

Sosyolojik ispatlara göre

Evet. dünyadaki 8 milyar insanın tamamı aynı. Hepsi mecburen sosyal oluyorlar.

Bak şimdi sen de aynı şeyi söyledin. "Muhtaç" kaldığı için sosyal. İstediği için değil.

Açıklarsam, senin cahil olduğun ortaya çıkacak. O zaman ne diyeceksin?

Açıkla, ispat et demeye korkuyorsun. Çünkü kimin cahil olduğu ortaya çıkacak.

Cahiller benden kaçıyor :)

Kızları kovalamıyorum. Sonra sapık diyorlar. :)
Bu arada, gizli pembeli üyeye yaptığım yorumu oku. Orada soruma ilişkin detaylı açıklamayı yaptım.

Çok miskinsin. Sen bana çay bile demelemezisn :) Her zaman haklıyım.

O zaman sen de benim gibi tek yaşarsın.. Böylece benim dediğim olur. İkimiz de asosyal oluruz. ;)

O film Şakirsiz olmazdı

Hayat Bensiz olmaz

Bence ikimiz de asosyalıyız ve böyle olmayı kendimiz tercih ediyoruz

Istisnalar benim cümlelerimi kapsamıyor ben tercihli yalnızlıktan bahsediyorum

Sen depresif olduğunu mu söyleyeceksin Şimdi bana

Nasıl susayım bulmuşum senin gibi gevezeyi fırsattan istifade sosyalleşmeye çalışıyorum

Yalnızlığı seviyorum ama bir yere kadar ara sıra göz göze bakmak istiyor insan

Bazen hayatımda değişiklikler yapmak istiyorum Belki o yüzden

Senin de var mı değişiklik hayallerin

Senden olmaz o iş ama güzel soğan doğrarsın

🤣🤣 Şaka kız şaka seni kızdırmayı seviyorum

Hayır. Öze dönüş var. Zoraki olan sosyalleşmektir. İstersen açıklayabilirim.

İnsanlar sosyal değil, mecburen sosyal olmak zorunda kalan canlılardır Yani isteyerek sosyalleşmezler. Aksine yalnız kalmayı öncelikli tercih ederler. Bunun günümüzde ve insanlık tarihinde olmak üzere iki farklı somut delili vardır.
Günümüzdeki somut delili teknolojidir.
Yakın zamana kadar yaşadığımız sokakta hemen herkes birbirini tanır, konuşur sohbet eder bir araya gelirdi. Hatta sık sık eleştirdiğimiz kahveler bile bunun için vardı. Cuma namazları da bunun içindi. Küçük şehirlerde ise herkes birbirini tanırdı. İnsanlar akşamları komşuları ile oturur, hikayeler maniler anlatır bazen gece yarılarına kadar birçok kişi bir evde sohbet ederdi. Radyo çıktı, günümüzün belli saatlerini, sosyalleşmek için evimizde tek kalmaya başladık. TV çıktı akşamları tek kalmaya başladık. Telefon çıktı, yakınlarımızla yüz yüze görüşmek yerine, uzaktan konuşmayı tercih etmeye başladık. İnternet çıktı, bayramlarda bile değil sesini duymak, birer WP mesajı ile geçiştirmeye başladık. Halbuki yıllar önce insanlar bayramda akrabalarını ziyaret için gurbetten gelirdi. Şimdi ailemizi bile ziyaret etmiyoruz Whatsapp'tan görüntülü aramak yeterli geliyor. Çünkü yan yana gelmeyi değil, uzak kalmayı tercih ediyoruz.

Tarihsel somut delili ise coğrafyadır.
Bugün, yeryüzüne baktığımızda, Ekvator'dan, Kuzey ve Güney kutuplara yaklaştıkça medeniyetin ve teknolojinin geliştiğini görürüz. Ekvatora yaklaştıkça ise daha çok sefalet artar. Ekvator kuşağında neredeyse hiç gelişmiş devlet yokken ve hatta dünyanın en gelişmemiş devletleri varken, kutuplara yaklaştıkça tam aksi olur. Bunun bir nedeni var. Coğrafya ve iklim şartları. Soğuk iklimlerde insanlar hayatta kalabilmek için birbirine muhtaçtır. "Zoraki" sosyalleşmek zorundadır. Sıcak iklimlerde ise bireysel özgürlükler daha fazladır. Bizim ilkellik dediğimiz, aslında insanın kural tanımazlığı, kuralları kendinin koyması. Yani bireysel özgürlüğün fazla oluşudur. Norveç'te kırmızı ışıkta mutlaka durmak zorundasın. Durmazsan toplum tarafından dışlanırsın. Toplumdan dışlanmak, özüne baktığında hayatta kalma şansın azaltır. Oysa, Ekvator sıcağında başkalarının koyduğu kurallara uymak zorunda değilsin. Çünkü toplumdan dışlanmak gibi bir korkun yok. Barınacak yere veya gıdaya ihtiyacın yok. Bir muz ağacının altında uyuyup, sabah düşen ilk muzla kahvaltın yapar ve tek başına hayatta kalabilirsin. İşte bu yüzden hayatta kalmak için başkasına ihtiyaç duyulmayan sıcak bölgelerde, nispeten sosyalleşme olmaz. Bu da birlik, beraberlik içinde oluşturulacak medeniyetten uzak kalınmasına ve fakirliğe neden olur. Hatta bunu ülkemizin güneyi ve kuzeyi arasındaki adi suç oranlarından bile anlayabilirsin.
Özetle, son 100 yılımıza ve insanlık tarihinin tamamına baktığımızda, insanlar sadece mecburiyetten bir araya geliyor. İstedikleri için değil.