Çabanın , her zaman bir karşılığı olur mu?

​harika bir noktaya değinmişsin, çok içten ve derin bir yazı olmuş. Hayatta maalesef matematiksel bir eşit takas kanunu yok. Sen birine ya da bir şeye 10 birim emek verdin diye, hayat sana tıkır tıkır 10 birim olarak geri ödeme yapmıyor. Hayat adil değil, orası kesin.

​Ama bence harcanan o çaba, o değer hiçbir zaman tamamen yok olmuyor; sadece karşılık beklediğimiz adresten gelmiyor. Biz birine değer veririz, zaman harcarız, o kişi kıymetini bilmez ve o çaba orada boşa gitti sanırız. Oysa o emek bizi büyütür, tecrübe katar, olgunlaştırır. Yani harcanan şey yok olmaz, yön değiştirip bize güçlü bir karakter olarak geri döner. Karşılığı insandan değil, hayattan alırız.

​Pişmanlık meselesine gelince... Asla pişman değilim. 'Geriye dönsem daha iyi kararlar alırdım' demek bir yanılsama. O günkü aklımla, o günkü kalbimin temizliğiyle o kararları verdim ve bitti. Daha iyi görünen bir yol, belki de beni çok daha kötü bir yere çıkaracaktı, bilemeyiz.

​Ben geçmişe takılıp kalmaktansa önüne bakmayı seçenlerdenim. Önemli olan o çabalardan ders çıkarıp kendi değerini bilerek yola devam etmek. Kendi değerini fark eden insan için zaten yol bir şekilde hep güzelliğe çıkıyor.

​Çok uzak bir galaksiye gerek yok, kendi içimizdeki ışık bu dünyayı aydınlatmaya yeter. Güzel dileklerin için teşekkürler, senin de yolun hep açık olsun...

Öyle bir şey yok..

Takas ederken aynı değeri değil aslında daha çok kimin işine ne yarıyorsa teorisi uygulanıyor bence. Yani benim ihtiyacım ekmek ise sen satıyorsan senin ihtiyacında karşılığı para. İkiside aynı değerde değil fakat o an o takas kişinin ihtiyacını gideriyor gibi bi durum. Sen sevgiden girdin bende ekmekten biraz garip oldu fakat sonuçta aynısına çıkıyor. Birisi hep daha çok sever teoriside keza öyle. Sevgi dillerinin çeşitliliği gibi. Elinden geleni yapmak konusuna gelince bu bence her göz için farklıdır. Her şeyi yapmak.. Kendi dairesi için her şeyi yapmak diyebiliriz ona bence. Ben örneğin her şeyi yapamam. Kendi dairemin içinde bir şeyler yapabilirim fakat bu karşı tarafa yetemeyebilir zira onun dairesi benim dairemden çok daha büyüktür. Onu doldurabilmekte benim kapasitemi aşar..

Ha kimi sevdiğimizi seçemiyoruz elbette fakat tuttu muydu tutuyor. Onca insan birbirlerinin dairesini doldurabiliyorsa elbet bizde bir gün karşılık bulacağızdır. Bulamıyorsakta kendi dairemizi şekillendirmemiz gerekiyordur belkide. Törpülenmesi gereken şeyler, sivrileşmesi gereken şeyler gibi..

Kızgınlık ve kırgınlıklarımı kenara bırakınca boş duvara bakan bir ben görüyorum 😀

Güzel bi söz. Çok sevdim. Tüm cevaplar doğrudur fakat farklı zaman dilimlerinde. Hani bi söz var ya daha “ben sana geç kaldım, sen bana erken” bu da onun gibi bi acı durum.

Ben bahane üretmiyorum zayıflıklarım (travmalarım) için. Hepsinin sebebini biliyorum çünki. Yaklaşık hepsinin diyeyim çok iddialı konuşmayayım yinede.

Öyle bi pişmanlığım yok (çok şükür) o yüzden geriye dönsemde aynı kararları verirdim, şu an ki benden çokça memnunum eheh razıyım efenim. Birde zaten bu sebepten ne geriye dönüp bir yaşımı tekrar yaşamak isterim ne de herhangi bir şeyi değiştirmek isterim.

Daha iyisi senin başına gelsin Psi, bu galakside 🌌

Eline sağlık yine döktürmüşsün, devamını bekliyorum 🌟

Günaydın kuziş.

Olmayabiliyor. Biz zorlarsak deneyim, farkındalık gibi kişisel bazda karşılık bulabiliyoruz hiç yoktansa 😂

Şu "hiç mi yok?"esprisi aklıma geldi dee ona güldüm ehehe

Verilen çabanın, değerin, zamanın aynı karşılığı alınsaydı dünyaların önüme serilmesi gerekirdi ama genelde başıma yıkılmasına sebep oldu.

Çok daha farklı bir aritmetigi var hayatın bizim duygusal veri odaklı sistemimizle uyuşmayan.

Bu yüzden haklı çıksak dahi mutlu olamıyoruz..