En sevdiğim insanlar neden hep canımı yakıyor, aile travmalarım ve ilişki sınırlarımı nasıl koruyabilirim?

Aileme hep ödün verdim kendimden, x'i seviyorum diye o da bana aşık olduğu için hep kendimden verdim bazen bu yüzden kendimden nefret ettim, gecelere kadar ağladım gözyaşımı silen dahi olmadı. Annem bana asla prensesim demedi ve "sen kimsin prenses olmak için bile" hata dedi. Belki beni hep sevdi seviyor ama bir beni doğurduğu için hep istediği gibi bir sağ bir sola çekti.. Oradan oraya savruldum, evden kaç defa gittim.. Başıma hastaneye yatmak gibi çok şey geldi.. Babam desen zaten başka bir boyut dünya ne abime ne de bana asla destek sahip çıkmadı.. Nefret etmem gerekiyor kendimden ama yine de çok huzurlu bir insanım ve kendimle barışığım kendimi seviyorum ve beni asla artık kimsenin üzmesine izin vermeyeceğim. Annem 20 gün sonra babamın yanına gidecek ve inşallah orada yaşar artık.. Lafta bir daha Almanya'ya gelmeyecek inşallah da sonsuz mutlu olur kocasıyla ama yemin ederim ruhum bedenim ve kalbim çok yara aldı ve çok yoruldum?