İstanbul’da tek başıma yürürken neden sürekli sokak tacizine ve pasif agresif tiplere maruz kalıyorum?

Paşam haklısın da mevzu sadece o adamın 'ciğeri' değil; mevzu İstanbul sokaklarındaki o sürekli 'sürü psikolojisi'. Tek başımayken üstüme çullanan o sahipsiz, özgüvensiz yığınların yarattığı sürekli baskı beni yoruyor. Her seferinde 'değmez' diyerek kendimi tutmak, o enerjiyi içime atmak cidden ağır geliyor. Bir gün birinin o 'sürü' cesaretine güvenip sınırı çok aşması benim de 'artık yeter' deyip patlamam an meselesi mesele o anın vicdani ve hukuki yükü

Aslan kardeşim benim senin yüreğini biliyom. Ailen dostun çevren bunları geri de bırakmak üzmek öyle basit degil.
Kafanı çevircen bak biladerim birisi elinde kalır pişman olursun.
Yüreğinin farkındayım ama öfke sana zarar , yoksa bende öyleyim ama s*lak yap ,

Ama sorun şurada; bu insanların psikolojisi bozuk diye sürekli alttan almak, onlara yol vermek, bir nevi onların 'terörüne' boyun eğmek değil mi? Sürü psikolojisiyle herkese saldıran bu toksik tiplere daha ne kadar 'eyvallah' diyeceğiz? Herkesin huzurunu bozan bu tiplere karşı nereye kadar bu pasif tutumu sergilemek zorundayız, gerçekten yoruldum.

Haklısın, tehlikeliler ama nereye kadar görmezden geleceğiz? Hepimizin sadece 1 tane canı var ve bu tipler başkasının canını, huzurunu hiçe sayarak yaşıyor. Onlar her türlü sınır ihlalini yapıp 'sürü' güveniyle ortalıkta gezerken, bizim sürekli alttan alıp sinirimizi yutmamız ne kadar sürdürülebilir? Bu sadece bir 'yol verme' meselesi değil, toplumsal bir çürüme ve gerçekten çok yorucu

Motora binince kendini yolda kral sananlardan mısın, yoksa sadece klavye başında mı bu kadar delikanlısın? Benim tempom senin egzoz sesinden daha düzenli sen kendi hızını koru da yolda kalma