Hayatınızdaki bos insanlarla nasıl baş ediyorsunuz, sizin yöntemleriniz neler?

Boş insan yoktur. Boşluk içinde bir sebep ten yaşamış ve ya yaşatılmış , aile içi dış çevre ortamı ile bazı arkadaşları akrabaları içinde bulunmaktan boşluğu oluşmuş insan vardır. Yeni bir söylem var hatta bazı evin dış kapısın da yazılı uyarı var, bu evde stres ve negatif konuşmalara değil pozitif insanlara ihtiyaç var vb. Türkçesi ; derdin, kederin, moralsizliğin, maddi ve manevi sorunlarını kendine sakla, iyi gün dostu gibi ol ya da sadece mutlu anlarında gelip misafirimiz olup konuş vb. Kolayı seçmeyi pek sevmem, empati yok ve bencillik varsa?, gün gelir sende benzer duruma bir sebep ten düşersen? kendin gibilerine kalır ve yanlız kalırsın. Cahilliği ve faydasızlığı ile boş konuşmaları üzeri yapıcı uyarılar, konu uzmanı yapıcı kişileri takip etmesi veya danışmanlık hizmeti alması vb. öneri sunmak denenmeli, düzelme olmuyorsa? merhaba laş bayramlar da mesaj laş muhabbet isterse ara sıra 1-2 dakika saygı ile dinle sonrası işin üzeri müsade iste uzaklaş ama kalp kırmadan. Aksi halde dışlanmak tan psikolojisi bozulur insanlardan nefret etmeye başlayabilir ve gün gelir zararı da dokunabilir. İnsanız kulluk görevlerimiz ve amel olarak uygulamalarımız da ne çok hatamız ile bunda ısrarımız var, Allah hemen 3-5 kez hata yaptı diye boş kul kendi haline bırakayım ona dünyayı dar edeyim diyor mu? Bazı konularda senin için iyi olan doğru olan başkası için cahillik yalakalık bencillik saflık a sosyallik, psikolojik sorunluluk vb. anlamına gelebilmekte. Dua empati tedbir ve oluruna bakmak.

Ben normalde hayatıma kalitesiz, içi boş, bana hiçbir şey katmayan insanları asla almam; kapıdan içeri bile sızamazlar, hemen vizelerini iptal ederim. Gel gelelim, bu boş insan modeli hayatımıza bazen "akraba kontenjanından" ve tamamen zorunlu bir paket program olarak atanabiliyor; hani istesen de iade edemiyorsun, DNA testi gibi yapışıyor yakana. İşte bu durumlarda benim geliştirdiğim, patentini almayı düşündüğüm muazzam bir yöntemim var: Tamamen yok saymak, duymamak ve o meşhur "görmezden gelme" zırhımı kuşanmak! Karşımda boş boş konuşup vizyon darlığıyla hayat dersi vermeye çalışırken, ben içimden "Akşam ne yesem?" diye menü planlıyor, bana yönelttiği anlamsız soruları tıpkı bir duvar gibi pürüzsüzce geri yansıtıyorum. Sözleri kulağımın birinden girip diğerinden ışık hızıyla çıkarken, yüzüme sabitlediğim o tatlı, hafif Mona Lisa gülümsemesiyle aslında ona "Sen konuşuyorsun ama benim ruhum şu an çok başka diyarlarda" mesajını veriyorum. Davranışlarını, triplerini ve bitmek bilmeyen boş lakırdılarını adeta televizyondaki sessiz reklam kuşşağı gibi izliyorum; var ama aslında yoklar, sesleri var ama görüntü dalgalı! Kısacası, akraba bağı yüzünden fiziken yanımda dursalar da zihnen onları çoktan "sessize al" moduna getirdiğim için, kendi kendilerine bomboş bir odada yankı yapıyorlar ve ben kendi kalitemden tek bir ödün bile vermeden hayatıma neşeyle devam ediyorum.