Eski Hayatınızı özlüyor musunuz?

Eskiyi özlemek aslında geçmişi değil, o zamanki 'hafifliğimizi' özlemektir. Eskiden dünya daha küçüktü ama içindeki mutluluklar daha büyüktü; çünkü o zamanlar sadece 'an' vardı, gelecek kaygısı ya da geçim derdi yoktu.

Neden şimdi sıradan geliyor biliyor musun?

Büyü bozuldu: Çocukken her şey yeni ve keşfedilmeyi bekleyen bir gizemdi. Şimdi ise her şeyin bir fiyatı, bir kuralı ve bir rutini olduğunu öğrendik. Sıradanlık, hayatın işleyişini çözmenin getirdiği o tatsız 'tecrübe'dir.
Dijital Gürültü: Eskiden bir şeye odaklanmak ve onunla mutlu olmak kolaydı. Şimdi sürekli başkalarının 'vitrin' hayatlarına maruz kalıyoruz ve kendi hayatımız bu yüzden bize 'sıradan' görünüyor.
Sorumluluk Ağırlığı: Eskiden 'akşama ne yiyeceğiz?' annenin derdiydi, şimdi ise hayatının her saniyesi senin sorumluluğun. Bu ağırlık, mutluluğun o uçucu hafifliğini biraz eziyor.
Küçük bir tavsiye: Eski hayatın geri gelmeyecek ama eski 'mutluluk kapasiten' hala seninle. Rutinin içine, seni sadece o an için heyecanlandıracak, hiçbir 'faydası' olmayan ama sadece ruhuna iyi gelen küçük kaçamaklar eklemeyi dene.

Sen en çok hangi yaşındaki, hangi 'seni' özlüyorsun?