Annem bacak aralamaktan başka şey bilmiyor?

Biraz uzun ama akıcı şekilde anlattım.

Başlığı böyle yazmaktan utanıyorum annem sonuçta ama doğrular bu. Kardeşlerimle küçüklüğümüzden beri annemiz gözümüzün önünde dövülerek büyüdük. Yüzü gözü mosmor kanlar içinde gördük, hastanede gördük, eli yakılmış gördük, bıçakla tehdit edilmiş küfürler hakaretler aşağılanmış gördük. Buraya yazamayacağım ama 3. gazete sayfalarına haber olacak travmatik şeyler yaşadık. Ne benim ne de kardeşlerimin yetişkin olmamıza rağmen psikolojisi normal değil. Annemle babamın resmi nikahı yok, sadece dini nikahları var. Ben daha 10 yaşındayken anneme boşanması için baskı yapıyordum. Yani düşünün o yaşlarda parkta oynamak yerine acaba bugün annem sağ kalır mı diye düşünüyordum, anneme anne boşan ben çalışır sana bakarım, boşan öldürecek yoksa seni, boşan hiçbirimiz istemiyoruz sevmiyoruz onu derdim. Annem her olayda boşanacağım boşanacağım derdi ama hiç o günleri göremedik. Her olayda babam iki üç günlüğüne evi terk eder sonra hiçbir şey olmamış gibi dönerdi ve ertesi günü barıştıklarını görürdük. Babam öyle vazgeçilmeyecek biri değil. Yakışıklı değil, zengin değil, cimri hatta evin çoğu masrafını annem ve biz karşılıyoruz, biz çocukken de annem karşılardı, karakteri deseniz bok gibi. Annem hiç bu adam bana kocalık yapıyor mu ya da hiç çocuklarıma babalık yapıyor mu, çocuklarım ne halde diye düşünmedi. Başlıkta yazdığım gibi bildiği tek şey bacak aralamak tövbe tövbe. Büyüyünce bir adama aşık oldum ve sevdiğimiz birinden vazgeçmenin ne kadar zor olduğunu anladım. Fakat annemle aramızda bir fark vardı. Benim sevgilimin iyi yanları vardı, evet beni üzüyordu ama beni mutlu da ediyordu, ben o mutluluklara bağlandığım için kopamıyordum. Peki babam anneme ne yaptı? Bir resmi nikah kıyacak kadar bile değer vermedi. Benim annem gibi psikolojisini düşünmem gereken çocuklarım da yoktu. Hep babamı suçladım ama bazen diyorum ki, annem de hikayenin masumu değil. Niye babamdan boşanmadığını da asla anlamadım.