İnsanlar cekilecek gibi degil, nasil sosyallesiyorsunuz birbirinizle yav?

İnsan dediğin, bazen bir gölge gibi serin, bazen de öğle güneşi gibi yakıcıdır. Yaklaşmak istersin, içini ısıtsın diye; ama bir bakarsın ki hararetinden kaçacak yer ararsın. Sen ise kendi sessizliğinde, kemanın tellerine sığınmış, el emeğinin sabrında kendine bir dünya kurmuşsun. Bu dünya sade ama hakiki; kalabalıkların gürültüsünden uzak, insanın kendini duyabildiği nadir yerlerden biri.
Sonra bir an gelir, içinden bir ses “çık” der. Bir selam ver, bir çift söz et, belki bir gönle değersin diye… Ama karşılaştığın manzara, hevesini kursağında bırakır. Bir dilim baklava üzerinden kurulan o tuhaf savunmalar, bir iltifatı bile taşıyamayan o garip çekingenlikler… Sanki herkes, görünmez bir zırhın içinde, en basit insanlık hâllerinden bile sakınır olmuş.
Oysa senin sözün ne bir talep ne de bir yük; sadece bir anlık sıcaklıktı. Ama bazı insanlar, ikramı da iltifatı da yanlış anlar; gönül dilini bilmezler. Bu yüzden senin samimiyetin, onların dar dünyasında bir tehdit gibi yankılanır.
Belki de mesele, insanların “çekilecek” olup olmaması değil; kiminle ne kadar yürüneceğini bilmektir. Her kalabalık bir dostluk vaat etmez, her yüz bir hikâye anlatmaz. Kimi insan vardır, bir cümlede yorar; kimi vardır, susuşuyla dinlendirir. Sen yine kemanına dön, o sadık dostuna. Çünkü bazı ruhlar, kalabalıkların içinde değil; notaların arasında, ince bir ezginin içinde birbirini bulur. Ve bil ki, az ama sahici insanlar hâlâ var. Onlar, senin gibi gürültüden değil, anlamdan beslenenlerdir.