Türkiye olarak vicdan ve aklın yan yana durmadığı bir toplum mu olduk?

Son günlerde tanık olduğumuz ve basına yansıyan üzücü olaylar, toplumsal bir kırılmayı da beraberinde getiriyor. Bu durumun en doğal sonucu olarak insanlar, haklı bir savunma mekanizmasıyla birbirlerinden uzaklaşıyor; çünkü aradaki en temel bağ olan güven duygusu zedelenmiş durumda.
​Aslında bu süreç, hepimize önemli bir gerçeği hatırlatmalı. İster ikili ilişkilerde olsun ister ebeveynlik ve eğitim süreçlerinde, adımlarımızı akılcı ve bilimsel metotlarla atmak zorundayız. Şahsen ben, hayatımın her aşamasında empatiyi merkeze alarak; evrensel insan olmanın gerektirdiği vicdan ve merhamet duygularıyla hareket etmeye, sağduyulu ve akılcı kalmaya özen gösteriyorum.

​Bana göre akıl ve vicdan, birbirini tamamlayan ve doğru orantılı ilerleyen kavramlardır. Vicdan sahibi bir insan, aslında aklını ve zekasını doğru kullanan kişidir. Aksini düşündüğümüzde, vicdanın devre dışı kaldığı bir ortamda insan sağlıklı hareket edemez; çünkü yaptığı eylemin bir sonraki aşamada nereye evrileceğini, ne tür sonuçlar doğuracağını muhakeme edemez hale gelir.

​Bu meseleye sadece bireysel bir etik anlayışı olarak değil, daha geniş bir perspektiften bakmalıyız. Toplumsal huzurun yeniden tesisi için sosyolojik, psikolojik ve bilimsel veriler ışığında, sağlıklı bir düşünce yapısını ve ortak sağduyuyu yeniden inşa etmemiz gerekiyor.

Bence yer yer öyle olduk. Çünkü artık birçok şeyde ne tam vicdanla bakılıyor ne de akılla hareket ediliyor. İnsanlar bazen sadece kendi tarafını koruyor, bazen de olup bitene kısa yoldan tepki verip geçiyor. En yorucu tarafı da bu zaten. Vicdan susunca sertlik artıyor, akıl geri çekilince de düzen bozuluyor. Toplumun en çok kaybettiği şey dengesi gibi geliyor bana.

Evet aynen öyle olduk.

Akıl, bizim toplumda çok olmayan bir şey. Vicdan ve aklın bir arada olduğu bireyler ise son derece az bulunur. Zaten kişide ikisi bir arada değilse, o kişi benim gözümde iyi insan statüsünde olmaz.