Eski sevdiğim kıza vicdan azabı çekerken şimdiki ilişkimi bitirip eskiye mi dönmeliyim, yoksa devam mı etmeliyim?

Çok önceden 4 yıl birlikte okuduğum bir kız vardı, onu seviyordum, zamanla yakınlaştık, o da benden hoşlanıyormuş ama hâlen aramızda ince bir duvar koyuyordum, birbirimizi seviyoruz ve son yıl mezuniyet geldiğinde üniversite düşünürken bir de il*şkiye başlarsak ne yapacağımı bilemezken araya biraz mesafe koydum. O vakitlerde bunu hissedip yanımdaki çocuğu kaldırıp benimle oturmaya başladı, hafif bir uzaklık kurmaya çalışırken ne yapacağımı bilmiyorum, sadece donup kaldım, benimle konuşmaya çalışıyor "Hangi üniversitede okuyacaksın" diyordu, ben de memlekette kalacağım diyordum, duvar olmuş gibiydim. Okulda fazladan birlikte vakit geçirelim istiyordu, bazen bana tutunup sarılıyordu, hâlen duvar gibiydim, düşünemiyordum ve sınıfta birinden bir şeyler duydum, bu 12 yıl birlikte okuduğum bir sınıf arkadaşımdı, sevdiğim kız hakkında yalan yanlış kötü konuşmuştu, o an ne olduysa oldu, inanıverdim, biraz daha uzaklaştım, gidip kıza bile sormadım. Sevdiğim o kız bu uzaklığımı anlamıyordu, sürekli benimle konuşmaya çabalıyor, oyunlarda mesaj atıyor, sosyal medyadan konuşmaya çalışıyor, SMS WhatsApp Discord hepsini deniyordu, yanımda dururken sürekli yüzü asık, kafasını masaya gömüyordu, mal gibi kendime gelemiyordum. Anons olurdu, herkes aşağıya inerdi, o ise sınıfta bir köşede çömelmiş ağlıyordu, donukluk dördüncü duvarımı titretmeye başlıyordu. O günlerde, günlerce sadece ağladığım, o kızdan uzak kalmaya çalışıyordum, böyle bir yıl geçti ve mezuniyette bile bu donukluğu yenemedim ve o vakitlerde uzaktan yeni biriyle tanıştım, vakit geçtikçe yeni bir sevgi başladı ve eski donukluğu kaybettim ve baktım ki yanımda oturan o kız da benim memleketimde üniversite okumaya karar vermişti, işte o an çok huzursuz hissettim. Mezuniyette gözlerime bakarkenki anı hatırlamak, her günkü o çabalarını karşılıksız bırakmak, acı çektirmek, bunun farkına varmak vicdanımı sızlatıyor. O zamanlar donuklukla iletişim bilgilerimi yok etmiştim, artık ona ulaşamıyordum, aynı zamanda yüzleşmekten korkuyordum ve bir yandan yeni bağlarım olan bu kıza da ne diyeceğimi bilmiyordum, ondan da uzaklaşıp onu da üzmek istemiyordum. Belki kafamı şimdikine yöneltirim ve yaşadıklarımı zamanla unuturum diye düşündüm ve 2-3 yıl zaman geçti, kimseyle konuşmaz oldum, 2. yılım mezunum, sadece şimdiki sevdiğim insanla birlikte vakit geçirdim, bazen konuşacak, yapacak bir şey bile kalmadı ve bu zamanda birbirimize hep güvendik ve uzaktandık, tüm hesaplarımızı birbirimize verdik, güzel vakitler geçti, küfür, saygısızlık, ilgisizlik vs. hiç olmadı. Birimiz mutsuz olduğunda diğeri de mutsuz olurdu ve bir gün bir tartışma yaşadık ve aramızda bir sessizlik oldu ve dayanamayıp 6 ay gibi bir süre kimseyle birlikte vakit geçirmedim, kendimi insanlardan izole ettim, o sırada bana defalarca yazdı, aradı, o da depresyona girdi. Üzerimdeki depresyonun etkisi yavaştan geçince onun yanına gittim, bana soğuktu ama beni kabul etti ve yine güzel vakitler geçirdik ve hâlen uzaktık. Bazen olduğu gibi yine eskisini hatırlamaya başladım, aklıma o eski vakitler geliyordu, belki kendini toparlamıştır, ama ben hâlen o kötü hissi yenemedim, yine beynimi tırmalıyor. Bu 12 yıllık şerefsiz kıza inanmasam şu anki ilişkiyi eskisiyle yaşayacaktım, işte eskisine yaşattığım o kötü hissi şimdikine yaşatmamalıyım diye düşündüm, devam etmeye çalıştım ve bu kızın da, karşımdakinin de ilki olduğumu fark ettim. İçimdeki hissi, vicdanı yok etmeye çalıştım, unutmaya zorladım ama nafile, hiçbir şey fark etmedi,