ALLAH neden Peygambere ismiyle hitap etmedi?

Kur'an-ı Kerim'de Hz. Muhammed'e (s. a. v.) doğrudan ismiyle hitap edilmemesi, İslam alimleri ve müfessirler tarafından derin bir hürmet ve edep (tazim) işareti olarak değerlendirilmiştir. Diğer peygamberlere "Ya Adem", "Ya İsa" veya "Ya Musa" şeklinde hitap edilirken, Son Peygamber’e sıfatları üzerinden seslenilmesi onun Allah katındaki özel makamına işaret eder.

Bu durumun temel sebeplerini şöyle özetleyebiliriz:

1. Hürmet ve Tazim (Makamın Yüceliği)
Bir kişiye ismiyle değil de ünvanıyla hitap etmek, beşeri ilişkilerde bile bir saygı göstergesidir. Allah, Peygamberine "Ey Resul" veya "Ey Nebi" diyerek hitap ederek, Müslümanlara da onunla nasıl bir iletişim kurmaları gerektiği konusunda örtük bir edep dersi vermektedir. Nur Suresi 63. ayet bu durumu açıkça destekler:

"Peygamber'in (size seslenmesini ve) çağrısını, kendi aranızda birbirinizi çağırmanız gibi tutmayın..."
2. Görevin Şahsiyetin Önüne Geçmesi
Hitapların "Ey Örtüsüne Bürünen" (Müzzemmil/Müddessir) veya "Ey Peygamber" şeklinde olması, hitabın sadece o şahsa değil, o şahsın temsil ettiği peygamberlik makamına yapıldığını vurgular. Bu, vahyin bireysel bir konuşmadan ziyade, evrensel bir tebliğ olduğunu hatırlatır.

3. Sevgi ve Yakınlık (İltifat)
Bazı müfessirlere göre, özel sıfatlarla hitap etmek bir sevgi nişanesidir. "Ey Örtüsüne Bürünen" gibi ifadeler, Peygamber'in o anki insani durumuna (korku, endişe veya dinlenme hali) bir atıf yaparak, Allah'ın kulu üzerindeki şefkatini ve onu teselli edişini simgeler.

4. Kur'an'daki İsim Zikirlerinin Niteliği
Belirttiğiniz gibi Muhammed ismi Kur'an'da 4 yerde geçer (Âl-i İmran 144, Ahzab 40, Muhammed 2, Fetih 29). Ancak bu ayetler incelendiğinde;

Onun bir "resul" olduğunu vurgulamak,
Onun beşeri kimliği ile risalet görevini ayırt etmek,
Hukuki bir tespitte bulunmak (Ahzab suresindeki gibi) amacıyla kullanıldığı görülür.