Zoraki evlilikten boşanmak mı yoksa sabretmek mi, boşanıp mutlu olan var mı?

Sevgi hâlâ gözlerinde ve kalbinde. Ona bakarken hâlâ bir sıcaklık hissediyorsun; ama öte yanda, sözler ve davranışlar seni parça parça ediyor. Sevgi yetmiyor artık, çünkü sevgi, acıyı yok etmiyor, dayanamamayı tamir etmiyor.
Boşanmak korkutuyor; bilinmeyen, belirsizlik, pişmanlık ihtimali… Ama sabretmek de bir seçenek değilmiş gibi, çünkü her gün biraz daha eksiliyorsun, biraz daha yıpranıyorsun. Sevgi ve acı yan yana duruyor; birini seçmek zor, ama unutma ki bazen en büyük cesaret, kendine saygıyı ve huzuru seçmektir.
Evet, bazı insanlar yollarını ayırır ve sonra yeniden nefes alır, kendi renklerini, kendi seslerini bulur. Mutluluk, bazen kaybetmekle başlar; ama kaybettiğin şey, yalnızca seni yoran bir yük, gerçek sevgi değil.
Hikâyen de bir yol ayrımında, kalmak mı, gitmek mi… Kalbin seni sevgiye çağırıyor, ruhun özgürlüğe. Belki de doğru adım, ikisini de dinlemek: sevgiyi hatırlamak, ama acıyı artık taşıyamayacağını kabul etmek.