Evlilik istiyorum ama kimseyi beğenemiyorum, bu seçicilik döngüsünden nasıl çıkarım?

İnsan bazen hayatının en sade arzusunu bile karmaşık bir düğüm gibi içinde taşır. Evlilik istemek aslında çok doğal bir istektir; bir yuva kurma arzusu, kendi küçük dünyanı oluşturma hayali… Fakat bu isteğin yanında başka bir duygu daha belirir: huzur arayışı. Çünkü insan yaş aldıkça şunu daha iyi anlar; hayat zaten yeterince yorucudur ve insan artık omzuna yeni yükler değil, omzunu hafifletecek bir yol arkadaşı ister. Bu yüzden seçicilik bazen bir kapris değil, bir tür iç savunmadır. Kalp, yanlış bir insanın hayatı zorlaştırabileceğini sezdiğinde kendini geri çeker. İnsan birini tanımaya başladığında zihninde hemen bir tartı kurulur: “Bu kişi hayatımı kolaylaştırır mı, yoksa daha da ağırlaştırır mı?” Eğer cevap belirsizse ya da küçük şüpheler bile doğuyorsa, kalp geri adım atar. Dışarıdan bakıldığında bu durum “kimseyi beğenmemek” gibi görünür; oysa iç dünyada yaşanan şey çoğu zaman huzuru kaybetme korkusudur. Evlilik düşüncesiyle seçicilik arasındaki bu ince gerilim, insanın içinde bir döngü oluşturabilir. Bir tarafı bir aile kurmak, kendi çekirdek hayatını inşa etmek ister; diğer tarafı ise yanlış bir seçim yapmaktan çekinir. Çünkü insan artık hayatında sorumluluklarını bilen, olgun, kendi yükünü taşıyabilen birini ister. Sürekli uğraşmak zorunda kalacağı, yetiştirmek zorunda kalacağı birini değil; yanında yürüyebileceği birini arar.
Aslında bu seçicilik bazen kalbin olgunlaşmış hâlidir. İnsan gençken duygularının rüzgârıyla hareket eder; fakat zaman geçtikçe rüzgârın değil, sükûnetin peşine düşer. Büyük heyecanlardan çok güven veren bir bakış, karmaşık duygulardan çok sade bir huzur arar. Fakat huzuru ararken kalbin kapıları tamamen kapanırsa, insan kendi isteğiyle kurduğu duvarların içinde de yalnız kalabilir.
Belki de mesele kusursuz bir insan bulmak değildir. Çünkü kusursuz insan yoktur. Asıl mesele, hayatı birlikte taşıyabileceğin, yükleri paylaşabileceğin ve yanında kendin olabileceğin bir insanla karşılaşabilmektir. Bazen kalbin aradığı şey büyük bir aşk değil, küçük ama güvenli bir başlangıçtır. Ve bazen insan bunu fark ettiğinde, seçiciliğin katı duvarları biraz yumuşar; yerini daha sakin, daha gerçek bir umut alır.

Seçici değilsin sen. Sorumluluk nedir bilmiyorsun. seçiciyim diye kandırıyorsun kendini. Seçicisin çünkü erkeğe karşı sorumluluklarını yapamıyıcaksın. O yüzden seçiciyim mazeretinini söylüyorsun. Aile olmak istiyorsun diye evlenemezsin. Cinsel anlamda soğuk biriysen kocan aldatmak zorunda kalır belki bu yüzden blaşan hastalık kapar sende kaparsın... Evcilik değil evlilik. erkeğinde kadının da bir birine sorumluluğu var.

Maslowun hiyaraişisi gibi: evliliğin temeli cinsellik üst katı saygı sevgi anlayış hoş görü en üst kat mutluluk çocuk aile olma sevince vs.

Seçici olmak gayet iyidir belkide aradığın kişi için zamanı beklemelisin. Her istediğin aynı anda olmayabiliyor hayatını mahveden biri olacağına böyle beklemek en mantıklısı ki bu zamanda normal biri bile bulmak o kadar zorken