Her erkek evde yemek, temizlik vs bekler mi? Ben sevmeye, sevilmeye, evlenmeye hiç girişmeyeyim mi sizce?

Benim kronik rahatsızlıklarım var. Görünürde bir şey yok ama içten içe etkileyen, enerjimi alıp yoran, bir odayı dahi her gün az az topluyorum. Annem destekliyor sağ olsun. Evlensem bu yükü nasıl sırtlarım bilmiyorum.

Yani yeri geliyor 1 hafta falan yerimden kalkamıyorum. Ağrı vs nüksediyor. Ağrıyı hissetmemek vs için 2-3 gün gün boyu sadece uzanıp, yatıp, uyuyorum ağrı kesici içip.

Bazı sabahlar kalkacak, kahvaltıya gidecek durumda bile hissetmiyorum. Annem kızım buraya getireyim mi kahvaltını vs diyor. Öyle işte. Yıllardır dr dr geziyoruz, çaresini bulmaya, hayatı biraz daha nasıl normal ve konforlu yaşarım buna çabalıyorum yıllardır.

Elin oğlu bunlara sabreder mi, anlayış gösterir mi? Yoksa hiç girmeyeyim mi bu işlere sevmeye sevilmeye falan?

Her gün o yemeği kimsenin önüne koyamam, koyacak durumda değilim. Ütüsü eksik olur, kimi zaman çamaşırlar yıkanmış ama makinede kalmış olur, asamamışımdır vs. Yani bana açık bıraktığım yerlerde destek sağlayacak biri lazım.

O çamaşırları asacak, gelip o gün yemek yapamadıysam ya da 1 hafta yapmadıysam yapacak vs. Bana hem destek olacak hem de belki bakım sağlayacak yani işte ben kalkamazken yemeği vs getirecek, beni idare edecek işte bir şekilde.

Bunlara sabredip, anlayışla karşılayacak erkek var mıdır yoksa ne ona ne de kendime mi eziyet edeyim? Eğer o bunları sağlarsa belki yorulur, ben de eğer sağlamazsa ya da elimde olmayan meseleler konusunda laf ederse, laf sokarsa üzülürüm.

İki tarafı da zora sokmamak adına evlilik işine hiç girişmeyeyim mi? Bir yuvam olsun istiyorum ama bu sebeplerden uzak mı durmalıyım yoksa elimde olmayan şeyler için kendimi esirgemeyeyim mi bu şeylerden?