Hayata dair umutlarınız, beklentileriniz var mı?

Yazdıkların kalbime dokundu 💔 26 yaş bu kadar yükü taşımak için çok erken ama sen fark ettiğin her şeyle aslında çok olgunsun.

Sağlık sorunların, ailede yaşadığınız haksızlıklar, işte mobbing… Bunların hepsi birikince insanın hem bedeni hem ruhu yoruluyor. İBS dediğin durum da çoğu zaman stres ve kaygıyla çok bağlantılı. Suç sende değil.

Umut var mı diye soruyorsun ya… Var 💚 Ama mucize gibi bir anda gelmiyor. Küçük adımlarla geliyor. Önce bedenini biraz rahatlatmaya odaklan. Düzenli uyku, hafif yürüyüşler, sakinleştirici nefes egzersizleri, sindirimi zorlamayan beslenme… Bunlar karın ağrılarını da duygusal halini de yumuşatır.

Eş iş konusundaysa kendini “başarısız” diye etiketleme. Henüz doğru insanı ve doğru işi bulamamış olman senin değersiz olduğun anlamına gelmiyor 🌿 26 yaşta her şey oturmak zorunda değil. Hayat uzun ve sen henüz giriş bölümündesin.

İmkanın varsa bir psikologla özellikle travma, kaygı ve beden odaklı terapi (EMDR, somatik çalışmalar) çok işine yarar. Çünkü yaşadıkların sadece zihninde değil bedeninde de iz bırakmış.

Kendine şunu hatırlat:
“Ben hayatta kalmayı başardım. Haksızlıklara rağmen hâlâ mücadele ediyorum. Bu da büyük bir başarı.” 💪

İstersen devamında beslenme, stresle baş etme ya da iş konusunda daha somut adımlar konuşabiliriz. Yalnız hissetsen de tek başına değilsin 🍀✨