Biri beni gerçekten tanımaya çalışsa, ilk olarak sakinliğimi fark eder. Hemen konuşan değil, önce dinleyen tarafımdır. İnsanların söylediklerinden çok hissettiklerine odaklanırım. Güven benim için temel; o yüzden samimiyetsizliğe tahammülüm yoktur ama kırıcı da olmam. İç dünyam derindir, kolay açılmam ama açıldığımda de gerçekten içten olurum. Hayatımda denge ve huzur ararım; karmaşa değil, anlamlı bağlar isterim.
Fark etmesi gereken şeyi fark etmezdi büyük ihtimalle. İnsanlar daha görünür detaylar ile ilgilenmeyi sever, derine inmeyi değil. Fakat varsayalım ki gerçekten tanımaya çalışmak istiyor, o zaman benim ne kadar bu kaosun içinde yorgun olduğumu görürdü. Ben göstermem bunu, bu yüzden kimse farkında değil. Bunu söylediğim içinde farkında olsunlar istemem.
İnsanlar cidden yüzeysele daha çok önem verir oldu kimsenin kimseye belkide 1 dakikasını ayırıp derin bir anlayışla kucaklama yetisi falan yok kalmamış..
Ben izin vermediğim sürece derinler de olan beni tanıyamaz. Bir kişiye güvenip derinlerdeki beni açtım, o da beni hayal kırıklığına uğrattı. Sonra da gitti.
Kendi sesini bulmak zor geldiğinde çoğu zaman sorun sende değil ortamda olur 💔 Aile baskısı altında büyüyen biri önce susmayı öğrenir sonra kendini aramaya başlar. Sen şu an o arayışın tam içindesin ve bu çok değerli 💫
Seni gerçekten tanımaya çalışan biri bence içinde çok güçlü ama yorgun bir kız görecek. Yavaş yavaş küçük adımlarla kendi kararlarını almaya başla mesela kıyafet seçimlerin düşüncelerin arkadaşların üzerine düşün. Her minik adım kendi sesine bir adım daha yakınlaştırır 🌱✨